Top-15 Διεθνή Albums
από το 2023
by Mike N.
Φινάλε στις ετήσιες λίστες του Υπογείου. Έπειτα από τα 100 πιο αγαπημένα μας τραγούδια (50 εγχώρια + 50 διεθνή) και τους 15 πιο αγαπημένους μας εγχώριους δίσκους, κλείνουμε με τους 15 διεθνείς. Με μια πρώτη ματιά, το 2023 δεν μας χάρισε και την πλουσιότερη σοδειά albums. Με μία, όμως, πιο προσεκτική ματιά, μπορούμε να εντοπίσουμε κάποια πολύ δυνατά διαμαντάκια, με φρέσκιες ιδέες και άποψη. Δεν ήταν πολλά πάντως αυτά τα δισκάκια η αλήθεια είναι, όπως αλήθεια είναι πως δεν είχαμε και κάποια κυκλοφορία που να μας "ισοπεδώσει" και να θεωρηθεί εμβληματική. Μουσικάρες, πάντως, και αυτήν τη χρονιά ακούσαμε και ας ελπίσουμε να συμβεί το ίδιο και στο 2024.
Ακολουθούν οι 15 πιο αγαπημένοι διεθνείς δίσκοι από το 2023...
.jpg)
15. Memento Mori - Depeche Mode (out 24/3)
Τιμιότατο και συγκινητικό album από τους δύο πια Depeche Mode. Ο καλύτερός τους δίσκος εδώ και πολλά πολλά χρόνια - ομολογώ πως δεν τους το είχα και θετικότατα με αιφνιδίασαν.
read full review here.
14. Lovage - Timber Timbre (out 6/10)
Αν και επ'ουδενί δεν πλησίασε τα μεγαλεία του προκατόχου του ("Sincerely, Future Pollution", 2017) και ούτε βέβαια των μακρινών ένδοξων προγόνων του (s/t, 2009 / "Creep on Creepin' On", 2011, "Hot Dreams", 2014), το "Lovage" στάθηκε αξιοπρεπώς και με αρκετές στιγμές μαγείας και πόρωσης. Ο Taylor Kirk παραμένει ακμαίος και μπορεί ακόμα να καταθέτει κάποιες κομματάρες...
13. Hands Across The Creek - Hotel Lux (out 27/1)
Εκ Portsmouth ορμώμενη παντοδύναμη μπάντα, ανεβασμένη με φόρα στο άρμα της Post Brexit New Wave σκηνής, με ένα debut-δυναμίτη στη φαρέτρα της από την αρχή της χρονιάς -μιλάω βεβαίως για το περί ου ο λόγος εδώ "Hands Across The Creek"- και με δικαιολογημένους διθυράμβους να συνοδεύουν το όνομά της. Στο live στο Death Disco έσπειραν...
12. Wednesday - Rat Saw God (out 7/4)
Δαιμονισμένος δίσκος με μια ακαταμάχητη zeroes (και 90's μη σου πω) παλλαϊκή indie alternative γοητεία. Στα αυλάκια του δίσκου ρέει τρομερή ενέργεια και ατρόμητη φόρα. Το "Rat Saw Gold" είναι το 5ο LP της μπάντας από τη North Carolina των H.Π.Α. και είναι αυτός που δικαίως τους απογειώνει στην αναγνώριση και στην αποδοχή.
11. Ι Inside The Old Year Dying - P.J. Harvey (out 7/7)
Εδώ η υπέρτατη Polly Jean Harvey γράφει περίεργα και τραγουδάει εξίσου περίεργα, κάπως εξεζητημένα νομίζω και κάπως υποτονικά θεωρώ. Δεν έχει πια να αποδείξει τίποτα και καλά κάνει. Κάπου χάνει, αλλά και κάπου κερδίζει. Σίγουρα δεν είναι αριστούργημα το "Ι Inside The Old Year Dying", αλλά σίγουρα εκπέμπει στον ακροατή μια συμπαγή μυστικιστική γοητεία.
10. Sick Boi - Ren (out 13/10)
Αν ο Ren συμπεριλάμβανε στο δίσκο το single του 2022 "Hi Ren", μάλλον θα τοποθετούσα το άλμπουμ στις κορφές της παρούσας λίστας. Χωρίς αυτό, όλα είναι καλά και δουλεύουν ρολόι - η (σχεδόν) one of a kind hip-hop συνταγή του ξεχωριστού και ηρωικού Ren Erin Gill (check his full story here) αποδίδει στα μέγιστα, όμως από ένα σημείο κι έπειτα κάπως κουράζει και επαναλαμβάνεται, γι αυτό και βρίσκεται στη θέση 10 και όχι πολύ ψηλότερα. Δισκάρα, όμως, όπως και να χει, με 4-5 αριστουργηματάκια να αναβλύζουν από τα αυλάκια της.
9. Radical Romantics - Fever Ray (out 10/3)
Ο τρίτος δίσκος solo δίσκος της Karin Dreijer των The Knife είναι μάλλον και ο καλύτερός της. Αν και είμαι φανατικός θαυμαστής του debut (s/t, 2009), νομίζω πως εδώ έπιασε νέες κορφές και κατέστησε το μουσικό όραμά της πιο ξεκάθαρο και ορατό από ποτέ. Όσον αφορά στο leading single και opening track του άλμπουμ, "What They Call Us", να πω πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Masterpiece.
8. The Ballad of Darren - Blur (out 21/7)
Τίμιο και συμπαγές το "The Ballad of Darren", δεν υπάρχουν και πολλές μπάντες εκεί έξω 32 χρόνια ύστερα από το ντεμπούτο τους ("Leisure", 1991) να σου σκάνε από το πουθενά με τέτοιο άλμπουμ. Λίγα περισσότερα γκάζια θα τα ήθελα, αλλά, όπως έχω ξαναγράψει, τι σημασία έχει τι θέλω εγώ; Στην προκειμένη, οι Blur κατέφθασαν φρέσκοι και αληθινοί και μας έδωσαν ένα ακόμα σημαντικό κομμάτι στο περιπετειώδες παζλ της μουσικής τους πορείας και, ταυτόχρονα, μια ακόμα σειρά αψεγάδιαστων και ιστορικών ζωντανών εμφανίσεων.
read full review here.
7. Formal Growth In The Desert - Protomartyr (2/6)
Έκτος και φαρμακερός δίσκος της μπάντας από το Detroit. Σκεπτόμενο post-punk και φιλοσοφημένος θόρυβος - οι Protomartyr ωριμάζουν υπέροχα. Το ίδιο και ο frontman Joe Casey, που τραγουδά σαν δαίμονας και μου θυμίζει πια πολύ έντονα τον Cave των 80's και των 90's. Εξωφρενικό το track "Elimination Dances", το οποίο έλιωσα δεόντως όλη τη χρονιά...
6. Gigi's Recovery - The Murder Capital (out 20/1)
Τέσσερα χρόνια έπειτα από το πολύ δυνατό ντεμπούτο τους "When I Have Fears", οι Ιρλανδοί (Δουβλίνο) The Murder Capital επιστρέφουν με μία ακόμα πιο ολοκληρωμένη και φαρμακερή κυκλοφορία. Το "Gigi's Recovery" είναι διαμαντένιο, είναι post-punk ψαγμένο και απρόβλεπτο, έχει κομματάρες να σε χορταίνουν για πολλά χρόνια μπροστά ("Crying" και "Ethel" για μένα έχουν ήδη περάσει στη σφαίρα του classic). Δίσκος με άποψη και ψυχή, τον αγάπησα και τον έλιωσα από την αρχή της χρονιάς και με πήρε μαζί του ως το τέλος της.
5. False Lankum - Lankum (out 24/3)
Κλασικά υπάρχει πάντα ένας δίσκος που ανακαλύπτω από λίστες άλλων τις τελευταίες μέρες του χρόνου και μου τινάζει τα μυαλά στον αέρα και λέω "τι έγινε ρε παιδιά; πότε βγήκε αυτό το πράμα;". Το αυτό λοιπόν συνέβη ένα πρωί των τελευταίων ημερών του Δεκεμβρίου όταν ο μερακλής μουσικόφιλος και φίλος Δημήτρης Μπούρας ανέβασε το δικό του Best Of δίσκων στο προφίλ του στο facebook. Το "False Lankum" το είχε στο Νο1 και, μιας και εμπιστεύομαι το γούστο του με κλειστά μάτια (και ανοιχτά αυτιά), τον έβαλα στα καπάκια να παίξει στο spotiy. Δίσκος που ξεκινάει με το στοιχειωμένο σχεδόν 9λεπτο αριστούργημα "Go Dig My Grave" είναι καταδικασμένος να είναι ένας σκαλωματικός δίσκος. Και, ναι, ολόκληρο το 4ο album των Ιρλανδών Lankum είναι αδιανόητα καλό και αδιανόητα χαμένο στον... folk κόσμο του. Κι αν είχα προλάβει να το ακούσω και να το αφομοιώσω περισσότερο και βαθύτερα μέσα στη χρονιά, μάλλον θα το έβαζα και γω στο 1, όπως ο φίλος μου ο Δημήτρης.
4. Chaos For The Fly - Grian Chatten (out 30/6)
To παιδί-θαύμα των Fontaines D.C. καταθέτει ένα εξαιρετικό solo album και μας ξαφνιάζει πολύ πολύ ευχάριστα. Γραμμένο στις ανάπαυλες των... ανελέητων tour των Fontaines, αποκαλύπτει το mellow και χαμηλών τόνων κομμάτι του Chatten. Οι τόνοι πέφτουν και ο θόρυβος υποχωρεί, τα φώτα χαμηλώνουν και το "Chaos For The Fly" ξεδιπλώνει την folk μαγεία του. Ένα "αλλά" και λίγη γκρίνια πριν φύγω - πόσο κακό εξώφυλλο ρε φίλε...
3. Mind Maze - Trees Speak (out 11/3)
Oι Daniel Martin Diaz και Damian Diaz καταφθάνουν με το 6ο κατά σειρά LP τους, το “Mind Maze”. Και είναι και αυτό ένα δαιμονισμένο και συναρπαστικό μουσικό έργο, που με απαρχή το Γερμανικό kraut, βουτάει άφοβα και με περισσή έμπνευση σε αναρίθμητα άλλα genres, δημιουργώντας εντέλει -για ακόμα μια φορά- μια ανεκτίμητη μουσική εμπειρία. Πιστοί στις αναφορές τους στα 60’s κινηματογραφικά ηχητικά τοπία, στην ψυχεδέλεια, στην jazz, στο post-punk, αλλά και στη synth επανάσταση των 70’s, χτίζουν με παροιμιώδη ευστροφία τον δικό τους συμπαγή κόσμο.
Το μακροσκελές (50 λεπτά διάρκεια) “Mind Maze” -όπως το όνομά του εύστοχα αποκαλύπτει- αναδιπλώνεται, μέσα από τα 19 του κομμάτια, δαιδαλώδες και πολύπλοκο. Παρόλα αυτά ακούγεται μονορούφι και χωρίς ανάσα. Διαμαντάκι, με ελάχιστα ψεγάδια και εξίσου λίγες αδύναμες στιγμές. Οι Trees Speak ήρθαν στα μουσικά δρώμενα της δεκαετίας για να μείνουν και να ακουστούν. Να ακουστούν πολύ και με προσοχή. Τούτος ο δίσκος απλά το επιβεβαιώνει και το απαιτεί…
read full review here.
2. Living Human Treasure - Italia 90 (out 20/1)
45 λεπτά πηχτής και ανελέητης post-punk βραδυφλεγούς απογείωσης. Ηλεκτρική κιθάρα που σε γονατίζει, μπασογραμμή που υπνωτίζει, φωνητικά αυτά που πρέπει να είναι, στίχοι ακονισμένοι στην εντέλεια. Από το Λονδίνο με punk αληθινή αγάπη, Italia 90. Ένα σούπερ debut που προφανώς δεν ανακαλύπτει τον τροχό, όμως τον κάνει να τσουλήσει - για την ακρίβεια να κατρακυλήσει...
1. Fly or Die Fly or Die Fly or Die ((world war)) - Jaimie Branch (out 25/8)
Αν και με την jazz δεν τα πήγαινα ποτέ πολύ καλά, το Νο1 μου για το 2023 είναι ένας κατά βάση jazz δίσκος. Κατά βάση, διότι επ'ουδενί το "Fly or Die Fly or Die Fly or Die ((world war))" δεν είναι ένας τυπικός jazz δίσκος. Είναι πολλά περισσότερα. Το κομμάτι-κορωνίδα του album "borealis dancing", αλλά και το σαρωτικό punk-ίζον "take over the world", αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Δημιούργημα της τρομπετίστριας Jaimie Branch, η οποία πέθανε σε ηλικία 39 ετών τον Αύγουστο του 2022 από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Λίγο μετά το θάνατό της, το κουαρτέτο της μαζί με την οικογένειά της ξεκίνησαν να δουλεύουν υλικό που είχε ηχογραφήσει και το τελικό αποτέλεσμα έμελε να είναι ο τρίτος και τελευταίος δίσκος της. Ένα μετά θάνατον αριστούργημα, ένα συγκινητικό αποχαιρετηστήριο ρέκβιεμ.
Θα λάμβανε ο δίσκος όλη τούτη τη δόξα και αναγνώριση, θα έκανε τόσο ντόρο και θόρυβο, αν η Jaimie δεν είχε φύγει από τη ζωή; Πιθανότατα όχι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως το "Fly or Die Fly or Die Fly or Die" δεν είναι μια δισκάρα που σε ταξιδεύει από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτό της.
