To ypogeio.gr

Then We Take The 00's

Part 3: 2002


To Υπόγειο, αφού εντρύφησε στα 90's (βλ. Then We Take The 90's), βουτάει στην περιπετειώδη και υπέροχα χαοτική μουσική της δεκαετίας του 2000. Το αφιέρωμα θα δημοσιεύεται ανά έτος, για να μην κουράσει με την έκτασή του. Σε ένα κανονικό και οργανωμένο site η δημοσίευση κάθε μέρους θα πραγματοποιούταν συγκεκριμένη και προγραμματισμένη μέρα (ανά βδομάδα π.χ.). Το Υπόγειο, όμως, μπορεί να είναι διάφορα άλλα, αλλά κανονικό και σούπερ "επαγγελματικά" οργανωμένο δεν είναι, οπότε το κάθε "τεύχος" του αφιερώματος "Then We Take The 00's" θα εμφανίζεται... ξαφνικά και απροειδοποίητα. Στο τέλος κάθε κειμένου θα υπάρχει μια λίστα spotify με 30 αντιπροσωπευτικά τραγούδια της εκάστοτε χρονιάς, ενώ στο τέλος του αφιερώματος θα παρουσιαστούν και οι συνολικές λίστες με τα καλύτερα κομμάτια και τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας. Ladies and gents, here's the music of the Noughts...


Follow The 00's
Then We Take The 00's Part 1: 2000
Then We Take The 00's Part 2: 2001



2002

Λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου, θα πήγαινα σ’ένα πάρτυ. Πέρασα πρώτα από το περίπτερο της πλατείας του Δάσους Χαϊδαρίου, το «πέτρινο», για να πάρω τσιγάρα.

- Καλή χρόνια κυρ Σταύρο! Δύο Assos International. 
- Για δες, πώς σου φαίνονται;
- Τι είναι αυτά;
- Μονόευρα και δίευρα αγόρι μου! 2002 έχουμε ! Σε λίγους μήνες ξεχνά τις δραχμούλες σου, μόνο με τέτοια θα παίρνεις τα τσιγάρα σου! 

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τα περίφημα ευρώ. Ευρωπαϊκά μεγαλεία και δόξες μας έρχονταν, η συνέχεια της ιστορίας όμως ήταν κάπως διαφορετική και σε όλους πια γνωστή.



 


H μουσική χρονιά ξεκίνησε κάπως χλιαρά και ως το Μάρτιο είχαμε σχετικά μέτριες κυκλοφορίες, με εξαίρεση ίσως το διαμαντένιο "αντίο" των Βρετανών (Hartlepool) Sneaker Pimps. Στη σύντομη εξαετή πορεία τους μας έδωσαν 3 albums, 2 στα 90's ("Becoming X"/1996 και "Splinter"/1999), ενώ στα 00's, στις 22 Ιανουαρίου 2002, το περί ου λόγος σήμερα "Bloodsport". Άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα και αρκούντως εμπνευσμένη εξαίρεση, το δεύτερο LP των επίσης Βρετανών Clinic, "Walking with Thee", που κυκλοφόρησε στις 25 Φεβρουαρίου.

Ένδοξοι 90's, αλλά και 80's, ήρωες "χτύπησαν" το πρώτο δίμηνο του έτους, όπως προαναφέρθηκε, όμως, οι δίσκοι τους δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ενδεικτικά αναφέρω τον καρπό της επανένωσης των αγαπημένων Concrete Blonde ονόματι "Group Therapy" (15/1), τον 12ο δίσκο των Αμερικανών punk rockers Bad Religion, "The Process Of Belief" (22/1), τον 4ο δίσκο των Chemical Brothers "Come With Us" (28/1), το 11ο LP των Midnight Oil "Capricornia" και στις 25 Φεβρουαρίου το 5ο πόνημα της Καναδής Alanis Morissette, "Under Rug Swept"

Στα αξιοσημείωτα, στις 19 Φεβρουαρίου, η μετά θάνατον κυκλοφορία του Joey Ramone "Don't Worry About Me". Συγκινητική κυκλοφορία με το περιρρέον της πλέγμα, αλλά μουσικά όχι κάτι ιδιαίτερο.

Και φτάνουμε στο Μάρτιο, και εισερχόμεθα σιγά-σιγά από δω και πέρα σε κυκλοφορίες εμβληματικές, πέρα για πέρα σημαντικές...

Την 25η Μαρτίου εμείς κάναμε παρέλαση με τα γνωστά εμβατήρια, στο Νησί όμως ερχόταν σαν κεραυνός εν αιθρία ένα spoken word αριστούργημα από το στόμα και το μυαλό του 24χρονου Mike Skinner, ο οποίος με το όνομα The Streets μας δίνει το debut "Original Pirate Material". Και είναι πανέμορφο και νεωτεριστικό, και είναι γεμάτο αλήθεια και λέξεις. Πολλές λέξεις... Από το Birmingham (Aston Villa ρεεεε!) με αγάπη.

Μία μέρα αργότερα (26/3), ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον debut έρχεται στ'αυτιά μας, αυτή τη φορά από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, από τις Η.Π.Α. και τη Νέα Υόρκη. Το "Everyone Who Pretended to Like Me Is Gone" των The Walkmen είναι ένα indie rock/post-punk καλοφτιαγμένο δισκάκι, στο οποίο εύκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει την περιπτωσάρα της φωνής του frontman Hamilton Leithauser. Κρατήστε το όνομα της μπάντας, γιατί ένας ιστορικός... αρουραίος ("The Rat") θα μας έρθει το 2004 και θα μας στοιχειώσει για τα καλά...

Σας αρέσουν οι Decemberists; Υποθέτω πως ναι, διότι αρέσουν σε πάρα πάρα πολύ κόσμο. Εμένα όχι ιδιαίτερα. Αναφέρω, όμως, το debut τους, το οποίο και αυτό άρεσε σε πολύ πολύ κόσμο. "Castaways and Cutouts", 1η Μαϊου, από το Portland των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το 2002 (7/5) μας έφερε και τον 14ο δίσκο του Tom Waits ονόματι "Alice". Όχι κάτι ιδιαίτερο από τον κατά τ'άλλα ξεχωριστό κύριο Waits, είχε, όμως, κάποια τραγούδια που είχα αγαπήσει.

Στις 13 Μαίου, 3 χρόνια έπειτα από το εμβληματικό "Play" (1999), ο Richard Melville Hall, κατά κόσμον Moby, επανέρχεται με το "18". Φιλόδοξο και πυκνό όπως ο προκάτοχός του, φυσικά και μοιραία αδυνατεί να τον φτάσει, παρόλα αυτά έχει τις καλές στιγμές του και κατορθώνει να επιβιώσει. Ήταν ο έκτος δίσκος του Νεοϋρκέζου μουσικού και -κατά τη γνώμη μου- το τελευταίο του πραγματικά καλό δημιούργημα. Η συνέχεια είχε πολλές επαναλήψεις, πολλές εκκεντρικότητες, έλλειψη έμπνευσης και μονάχα (κάποια λίγα) μεμονωμένα καλά τραγούδια.

Στις 20 Μαϊου... ¨έρχονται οι μεγάλοι". Ένα ντουέτο, κιθάρα-τύμπανα, από το Akron το Ohio, μας δίνει το πρώτο του LP, "The Big Come Up". Ο λόγος για τους The Black Keys και τους Dan Auerbach και Patrick Carney. Στην περίπτωσή τους, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λίγο ανάποδα, από το τώρα, το 2019, και τον 9ο δίσκο τους, "Let's Rock". Σχεδόν δεν ακούγεται. Όπως σχεδόν δεν ακούγονταν και στην πολυπόθητη συναυλία τους προ τετραετίας στο Terra Vibe της Μαλακάσας. Βαρετό μού είχε φανεί και το προηγούμενο άλμπουμ τους, "Turn Blue" του 2014. Όπως καταλαβαίνετε, η σχέση μου με τα "Μαύρα Κλειδιά" δεν είναι και πολύ καλή. Ναι, δεν είναι. Κάποτε, όμως, ήταν άριστη. Σχεδόν όλοι οι δίσκοι τους, με εξαίρεση τους δύο προαναφερθέντες, ήταν πολύ καλοί. Κάποιοι μάλιστα, ήταν αριστουργήματα. Μεγάλο, λοιπόν, κεφάλαιο για τα 00's -και όχι μόνο- οι Black Keys και όλα ξεκίνησαν το 2002, με τούτο το raw blues διαμαντάκι, μέσα από το οποίο το ντουέτο μας έδειξε τα κοφτερά δόντια του. Θα ακολουθήσουν -σταδιακά και σταθερά στο βάθος του χρόνου- μεγαλεία. Θα τα εξετάσουμε στην εξέλιξη του παρόντος αφιερώματος. Προς το παρόν... "The Big Come Up"

Φτάνει το Καλοκαίρι, και στις 4 Ιουνίου, έξι χρόνια μετά το μεγαλειώδες "Entroducing" (1996), επιστρέφει το θαύμα που ακούει στο όνομα DJ Shadow. Ο δεύτερος δίσκος του Joshua Paul Davis, όπως είναι το κανονικό του όνομα, τιτλοφορείται "The Private Press", ακούγεται μονορούφι και ο τρόπος που ενώνει την ροκ, την τζαζ, την soul και την electronica είναι συγκλονιστικός και πέρα για πέρα επιδραστικός. Κομμάτια όπως τα "Six Days", "Mongrel..."/"...Meets His Maker" και "Monosyllabic Pt.1 & Pt.2" είναι φτιαγμένα για να μας αλλάξουν τον τρόπο που ακούμε μουσική. Hats off στον Αμερικανό (San Jose, California), ο οποίος επέστρεψε και με άλλον δίσκο στα 00's, "The Outsider" (2006) - θα επιστρέψουμε και μεις, λοιπόν, στην ιδιάζουσα και εξαιρετική περίπτωσή του, όταν θα φτάσουμε στο εν λόγω έτος.

Φτάνοντας στον Ιούλιο (1/7), οι Oasis κυκλοφορούν τον 5ο δίσκο τους, "Heathen Chemistry". Επηρεασμένοι από τα αρνητικά σχόλια και κριτικές που απέσπασε το "Standing on the Shoulder of Giants", υιοθετούν μια πιο back to the basics προσέγγιση, παρόλα αυτά και τούτο το άλμπουμ δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει σχεδόν κανέναν και τα αδέλφια Gallagher αρχίζουν να εκνευρίζονται. Και όλοι ξέρουμε τι γίνεται όταν αυτά τα συγκεκριμένα αδερφάκια τσιτώνουν... (to be continued).  

Tη δεύτερη ημέρα του Ioυλίου, συναντάμε και ακούμε τον 4ο δίσκο των πάντα γοητευτικών και αξιόπιστων Βρετανών trip-hoppers Morcheeba, που με πολιορκητικό κριό την περσόνα και φυσικά και την φωνή της Skye Edwards έβαλαν το δικό τους σημαντικό λιθαράκι στις μεγάλες μουσικές των 90's με δύο εξαιρετικούς δίσκους - το "Who Can You Trust?" (1996) και "Big Calm" (1998). To "Charango" δεν φτάνει τη μαγεία των προναφερθέντων άλμπουμ, είναι όμως καλό και γεμάτο και κατέχει στο tracklist του και μερικά εξαιρετικά τραγούδια (το "Otherwise" σίγουρα μέσα σε αυτά). Έναν χρόνο και κάτι ψιλά μετά, προς το τέλος του 2003, η μπάντα διαλύθηκε - τα αδέρφια Godfrey (ιδρυτές του σχήματος) απομάκρυναν την Skye για καλλιτεχνικούς και προσωπικούς λόγους. Συνέχισαν, όμως, με το ίδιο όνομα, αλλά με άλλη τραγουδίστρια, την Daisy Martey, και με αυτήν στα φωνητικά κυκλοφόρησαν το "The Antidote" το 2005. Το 2008 μας έδωσαν το "Dive Deep", επιστρατεύοντας διάφορους τραγουδιστές, ενώ το 2010 επανενώθηκαν με τη Skye και έκτοτε δισκογραφούν κανονικά (παρόλο που το 2014 έφυγε ένας Godfrey, ο Paul).

Οι L.A. funk rockers The Red Hot Chily Peppers δίνουν την πρώτη κυκλοφορία τους στο νέο αιώνα στις 9 Ιουλίου, 3 χρόνια μετά το σούπερ επιτυχημένο "Californication". Το LP που τους βάζει στα 00's ονομάζεται "By The Way" και είναι καλούτσικο. Βέβαια, το μεγάλο τους δισκογραφικό μπαμ ("Stadium Arcadium") για την εν λόγω δεκαετία το φυλάνε για αργότερα (2006). Θα το εξετάσουμε ενδελεχώς όταν θα έρθει η ώρα του...

16 Ιουλίου ντεμπουτάρουν οι συμπαθέστατοι Αυστραλοί The Vines με το άλμπουμ "Highly Evolved". Θεωρείται η μπάντα -και ο δίσκος ειδικότερα- σαν έναν από τους σημαντικότερους στο post-punk revival trend των 00's. Εμένα πάντως η φωνή του Craig Nicholls μου θύμιζε πάντα τον Kurt Cobain και θα τοποθετούσα τους Vines περισσότερο στο (post) grunge παρά στο punk. Αλλά αυτά είναι μάλλον άνευ ουσίας. Το θέμα είναι πως το "Highly Evolved" είναι ψιλοδισκάρα. Ακολούθησαν άλλες τρεις κυκλοφορίες στη δεκαετία, οι οποίες σκάγαν ανά δύο χρόνια ("Winning Days"/2004, "Vision Valley"/2006, "Melodia"/2008). H μπάντα, με μεγάλες αλλαγές στο line up συνέχισε και στα τρέχοντα 10's με άλλους τρεις -αδύναμους και πολυφορεμένους πια- δίσκους.

Έπρεπε να φτάσουν στον 9ο (!) δίσκο τους για να κερδίσουν οι εργατικοί και ξεχωριστοί The Flaming Lips μια κάποια αναγνώριση και αποδοχή από τον indie-alternative κόσμο τούτου του πλανήτη. Αυτό συνέβη, λοιπόν, το 1999 με το άλμπουμ "The Soft Bulletin". Σαν συνέχεια αυτής της επιτυχίας, η εξ Οκλαχόμας παρέα του εκκεντρικού και πολυσχιδή κύριου Wayne Coyne εισχωρεί στη δεκαετία με το γοητευτικό και αρκούντως πειραματικό "Yoshimi Battles the Pink Robots", που κυκλοφόρησε και αυτό στις 16 Ιουλίου.  Στα υπόλοιπα 00's, η μπάντα έκανε αρκετά ακόμα ενδιαφέροντα πραγματάκια, τα οποία θα συναντήσουμε και συζητήσουμε στη συνέχεια των 00's αρχείων. 



The Libertines
 

Επιστροφή στο Νησί, και συγκεκριμένα στο Hoylake του Merseyside. Ένα από τα πιο όμορφα debuts της χρονιάς και εν δυνάμει της δεκαετίας έρχεται από δύο πολύ πολύ ταλαντούχα αδέρφια: James και Ian Skelly. Και η μπάντα τους, οι The Coral. O δίσκος είναι self titled και έρχεται στις 29 Ιουλίου. Με τη φόρα που εν συνεχεία του έδωσε το εξαίσιο και σημαδιακό για τη δεκαετία single "Dreaming of You", το υπερεμπνευσμένο σιξτίζον "The Coral" κατακτά τη Βρετανία, την Ευρώπη και ως ένα βαθμό και τη δύσκολη Αμερική. Το άλμπουμ είναι υποψήφιο για το Mercury Prize (διαβάζω πως έχασε από το "A Little Deeper" της Ms. Dynamite - ποια είναι αυτή ρε παιδιά;), ενώ συγκαταλέγεται σε άπειρες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Άξια. Άξια, διότι είναι αξιολάτρευτο γεμάτο όμορφα και καλοφτιαγμένα τραγούδια, έχει άποψη την οποία επιβάλλει άκοπα και άποψη την οποία ψάχνουν και ενστερνίζονται κι άλλες μπάντες στο κοντινό 00's μέλλον. Το s/t debut των Coral γίνεται σχεδόν εν μια νυκτί επιδραστικό και εμβληματικό, επηρεάζοντας τον ήχο αρκετών συγκροτημάτων στο μέλλον, σχημάτων που αποφασίζουν να κοιτάξουν πίσω και... να τα βάλουν με τα 60's.

Στις 30 Ιουλίου συντελείται η δισκογραφική επιστροφή του Αφεντικού. 7 ολόκληρα χρόνια έπειτα από το "The Ghost of Tom Joad" και με αφορμή-έμπνευση τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις Η.Π.Α. την 11/9 του 2001, ο Bruce Springsteen καταθέτει το αριστουργηματικό "The Rising", στο οποίο -ακόμα κι αν δεν είσαι μεγάλος fan του Αμερικανού όπως εγώ- οφείλεις να υποκλιθείς. Πούλησε μισό εκατομμύρια δολάρια την πρώτη βδομάδα της κυκλοφορίας του, ενώ έφτασε ακαριαία στο Νο1 του Billboard. 

Δισκογραφικά μιλώντας, στα εγχώρια τεκταινόμενα ο Αύγουστος είναι παραδοσιακά ένας μήνας σχεδόν νεκρός. Δεν βγαίνει τίποτα. Στα διεθνή όμως μουσικά ύδατα όλα κυλούν φυσιολογικά, οι κυκλοφορίες ρέουν κανονικότατα. Τον Αύγουστο, όμως, του 2002 το καλό παραέγινε: Αφού πρώτα οι Primal Scream μας έδωσαν τον (μέτριο η αλήθεια είναι) διάδοχο του αριστουργηματικού "XTRMNTR" του 2000, ονόματι "Evil Heat" (5/8), μας ήρθε το ένα πολύ ενδιαφέρον debut: "The Charles C. Leary" του ξεχωριστού one of a kind Αμερικανο-Βενεζουελανού Devendra Banhart, ο οποίος μέσα στο έτος μας έδωσε και δεύτερο δίσκο ("Oh Me, Oh My", 28/10).

Κι ύστερα, στις 20 Αυγούστου, ήρθε και ένα ακόμα debut. Ήρθε ένας δίσκος που ακαριαία πήρε τη δική του ξεχωριστή θέση στην ιστορία των 00's - και όχι μόνο. Ήρθε το "Turn On The Bright Lights" των Interpol. Από την Νέα Υόρκη, μέσα από τις σκιές και τις απεγνωσμένες κραυγές της τραγωδίας της 11ης Σεπτεμβρίου, σκοτεινό και θρυμματισμένο, μα συγχρόνως λαμπερό και συμπαγές σαν τσιμέντο, εμφανίστηκε τούτο το σχεδόν αψεγάδιαστο δσκογράφημα, αποκύημα της μεγαλοφυίας του Paul Banks και των bandmates του, του  Daniel Kessler (lead guitar, φωνητικά), του Carlos Dengler (μπάσο, πλήκτρα) και του Greg Drudy (τύμπανα και κρουστά). Με 11 tracks που το ένα ζηλεύει το άλλο, με φωνητικά που ραγίζουν τους τοίχους και θυμίζουν τον μεγάλο Ian Curtis, με ήχο υπνωτιστικό και κατά βάθος -σταδιακά- εκκωφαντικό και με στίχους αληθινούς σαν ζωντανές λέξεις που χορεύουν μπροστά σου, το άλμπουμ σε αρπάζει και σε βουτάει στα αυλάκια του μια και για πάντα. Οι Interpol φυσικά είχαν συνέχεια μέσα στα 00's με δύο ακόμα πολύ καλούς δίσκους, θα τους δούμε στη συνέχεια του αφιερώματος, αλλά το "Turn On The Bright Lights" δεν μπόρεσε να ξαναγίνει, γενικώς είναι ένας δίσκος που πολύ δύσκολα ξαναγίνεται...

Από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο και στις 26 Αυγούστου, όταν και οι Coldplay του χαρισματικού Chris Martin μας δίνουν την πολυναναμενόμενη sophomore κυκλοφορία τους, το πολυτραγουδισμένο και δοξασμένο "A Rush of Blood to the Head". Τη γνώμη μου για την μπάντα και έμμεσα για τούτο το δεύτερο δισκάκι τους την έγραψα στην ουσία στο πρώτο μέρος του παρόντος άρθρου για το έτος 2000, όταν και η Βρετανική μπάντα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της "Parachutes". Καλοί, ειδικά στο debut, αλλά "not my cup of tea"...   

Ο Αύγουστος του 2002 ακόμα όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Στις 27, έρχεται το καταιγιστικό και δαιμονισμένο "Songs For The Deaf" των Queens of the Stone Age. Η παρέα του Josh Homme, η οποία εμπλουτίζεται γι'αυτόν το δίσκο με τον... Foo Fighter Dave Grohl των Nirvana, καταθέτει το, κατά πολλούς, καλύτερο άλμπουμ της ζωής της. Εμένα το αγαπημένο μου παραμένει το "Rated R" (βλ. 2000), χωρίς αυτό να σημαίνει πως το "Songs For The Deaf" δεν είναι δισκάρα, το ωστικό κύμα της οποίας σε παίρνει, σε σηκώνει και σε πετάει στα πέρατα της Καλιφορνέζικης ερήμου Mojave.  Και είναι στο tracklist βέβαια και το αριστούργημα που ακούει στο όνομα "No One Knows", ένα τραγούδι που σημάδεψε τα 00's (και όχι μόνο) όσο λίγα...

Το μουσικό Φθινόπωρο της χρονιάς ξεκινάει χαλαρά και κάπως αδιάφορα με κάποιες σχετικά αδύναμες ή αδιάφορες κυκλοφορίες, ώσπου φτάνουμε στις 24 Σεπτεμβρίου και έρχεται το άλμπουμ των Βρετανών masters of heavy prog The Porcupine Tree, ονόματι "In Absentia". Είναι ένας δίσκος που λατρεύω και τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους της μπάντας. Και είναι πραγματικά μαγικό και καθόλου συνηθισμένο να μας δίνει ένα συγκρότημα ένα τόσο καλό άλμπουμ και αυτό να είναι το 7ο της δισκογραφίας της. Θέλω να πω πως συνήθως τα 3-4 πρώτα LPs μιας μπάντας είναι αυτά που ξεχωρίζουν και σφραγίζουν περισσότερο την ταυτότητα και την ιστορία της. Στην περίπτωση του "In Absentia", όμως, έχουμε ένα δίσκο εμβληματικό, στιβαρό και απ'άκρη σ'άκρη του εμπνευσμένο, η μεγαλοφυία του Steven Wilson είναι στα καλύτερά της. Α, και το "The Sound of Muzak" είναι διαχρονικά ασύλληπτο...

Στο τέλος του μήνα (30/9) δύο 90's γίγαντες μας δίνουν τα νέα τους πονήματα: "Life On Other Planets" οι Supergrass, αξιοπρεπέστατο, και "A New Morning" οι Suede, κάτω του μετρίου.

Στα τέλη των 90's - αρχές των 00's, δύο 20 something κολλητάρια, ο ένας φοιτητής drama στο Brunel University και ο άλλος σπουδαστής Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Queen Mary, έχουν νοικιάσει ένα σπίτι στο Camden του Λονδίνου και το έχουν ονομάσει "The Delaney Mansions". Εκεί προβάρουν τις μουσικές τους και παίζουν gigs για τους φίλους τους. Πρόκειται για τους Pete Doherty και Carl Barât. Την μπάντα τους την ονομάζουν αρχικά "The Albions", εν συνεχεία "The Strand" και εντέλει "The Libertines", από τη νουβέλα του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, "The Lusts of the Libertines". Οι δύο έντονες και ξεχωριστές προσωπικότητες πλαισιώνονται σταδιακά από τους Gary Powell στα ντραμς και τον John Hassal στο μπάσο. Η δικηγόρος Banny Pootschi αναλαμβάνει χρέη manager και τους υπόσχεται συμβόλαιο με την μεγάλη και τρανή Rough Trade. Το κύμα που έχει ήδη σηκώσει το garage rock/post-punk revival των White Stripes και των Strokes στις Ηνωμένες Πολιτείες διασχίζει τον Ατλαντικό και σκάει στις ακτές της Βρετανίας και οι Libertines είναι οι πρώτοι στο Νησί που θα ανέβουν πάνω του... Στις 21 Δεκεμβρίου του 2001 υπογράφουν συμβόλαιο με την Rough Trade, μετακομίζουν από το Camden στο Bethnal Green του Ανατολικού Λονδίνου, ονομάζουν τη νέα τους... γιάφκα "The Albion Rooms" και από εκεί καταστρώνουν την τελική τους αντεπίθεση. Παίζουν support στους Strokes και στους Vines και δημιουργούν αρκετό θόρυβο γύρω απ'το όνομά τους, ώσπου στις 14 Οκτωβρίου έρχεται το debut τους "Up The Bracket" (παραγωγή Mick Jones των The Clash) και είναι αντάξιο των προσδοκιών. Για την ακρίβεια, ξεπερνάει τις ήδη υψηλές προσδοκίες. Εϊναι δισκάρα... Τα όσα (άπειρα και περιπετειώδη) ακολούθησαν την κυκλοφορία του album θα τα δούμε στη συνέχεια του αφιερώματος. Προς το παρόν, υποκλινόμεθα στην ορμή και στην έμπνευση του Pete και του Carl.

Στις 20 Οκτωβρίου οι Νορβηγοί Madrugada φέρνουν στο φως το τραχύ και στιβαρό "Grit", που με πολιορκητικό κριό το (πολύ καλό) τραγούδι "Blood Shot Adult Commitment" κάνουν τον δικό τους θόρυβο. Μικρό σχετικά σε παγκόσμια κλίμακα, τεράστιο και παταγώδη στα μέρη μας - η Ελλάδα αγάπησε την παρέα του Sivert Høyem from day 1...

Την ημέρα του ελληνικού "ΟΧΙ", στις 28 Οκτωβρίου, έρχεται η κυκλοφορία της frontwoman των Portishead, Beth Gibbons, και του μπασίστα των Talk Talk, Paul Webb aka Rustin Man. Η δισκογραφική τους σύμπραξη ονομάζεται "Out Of Season" και είναι μαγική. Το κομμάτι "Tom The Model" είναι ένα από τα αγαπημένα μου της δεκαετίας.

Την ίδια μέρα (28/10), οι Ισλανδοί post-rockers Sigur Ros κυκλοφορούν μια παρένθεση. Ο τρίτος δίσκος τους, ο διάδοχος του αριστουργηματικού "Ágætis byrjun" (1999) γράφει πάνω στο εξώφυλλό του "( )" και απαρτίζεται από 8 tracks συνολικής διάρκειας 71 λεπτών. Είναι μια ονειρική σπουδή στο προαναφερθέν μουσικό είδος, με προεκτάσεις και απολήξεις όμως που ταξιδεύουν σε μια μουσική πανσυμπαντική, απελευθερωμένη ολοσχερώς από genres και ταμπέλες. Hats off - ears on...

Τα ίδια και ακόμα περισσότερα ισχύουν και για τους γίγαντες του post-rock, την κολεκτίβα που στην ουσία επινόησε το είδος, τους Godspeed You! Black Emperor, που στις 4 Νοεμβρίου κυκλοφορούν το αψεγάδιαστο και συγκλονιστικό "Yanqui U.X.O". Ο τρίτος δίσκος των Καναδών είναι σε παραγωγή του θρυλικού Steve Albini (Nirvana, The Stooges, P.J. Harvey κ.α.) και είναι επικός. Με 5 μόλις κομμάτια να γεμίζουν τα 75 λεπτά του, σε καταδικάζει με την κάθε ακρόαση σε ένα μακρόσυρτο μουσικό ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, συγκινήσεις, ανατριχίλες ως και δάκρυα. Την κυκλοφορία του "Yanqui" (ο Γιάνκης στα Ισπανικά) ακολούθησε η ανακοίνωση του σχήματος για απροσδιορίστου χρόνου hiatus, το οποίο τελικά διήρκεσε ως και το 2012, οπότε και οι GY!BE κυκλοφόρησαν το "Allelujah! Don't Bend! Ascend!". Έκτοτε, είναι μαζί, δισκογραφούν τακτικά (στα 10's μας έδωσαν ακόμα δύο LPs) και κάνουν αρκετές συναυλίες (μία εκ των οποίων είχαμε την ευλογία να ζήσουμε πέρσι - read here).

Ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος του 2002 δεν μας επιφύλαξαν κάποια σούπερ αξιοσημείωτη κυκλοφορία. Στις 8 Νοεμβρίου, όμως, κάνει πρεμιέρα η ταινία "8 Mile", σε σκηνοθεσία του Curtis Hanson, σενάριο του Scott Silver και με πρωταγωνιστή τον Eminem. Από το soundtrack "τσιμπάμε" χαλαρά το hip-hop anthem "Lose Yourself"...

 

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, στις 22 Δεκεμβρίου, μας άφησε ο μεγάλος Joe Strummer, η φωνή και η κιθάρα των The Clash. Ήταν 50 ετών και η αιτία θανάτου η συγγενής καρδιοπάθεια...

Για τη φωτογραφία της χρονιάς, πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με την παροιμιώδη τρέλα του Michael Jackson και στην ιδέα του να δείξει στους θαυμαστές του τον εννέα μηνών γιο του, Prince Michael II, από τον 3ο όροφο του ξενοδοχείου Adlon στο Βερολίνο. Είχε σκεπάσει μάλιστα το πρόσωπο του μωρού και με μία κουβέρτα... Το περιστατικό, γνωστό ως "Michael Jackson baby-dangling incident", έλαβε χώρα στις 19 Νοεμβρίου του 2002 και σόκαρε προφανώς τους fans που ήταν από κάτω, αλλά και όλη την υφήλιο που είδε στις εφημερίδες και στις τηλεοράσεις του τα κεθέκαστα. Ο MJ στη συνέχεια ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας πως τον συνεπήρε η στιγμή και η συγκίνηση.
 


Και κάπως έτσι περίεργα και εκκεντρικά κλείνει η μουσική ανασκόπηση του σωτήριου 2002. Stay tuned for 2003... 


30 τραγούδια από το 2002 σε αλφαβητική σειρά με βάση το συγκρότημα/καλλιτέχνη:
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
10 Ιστορίες πίσω από
10 Τραγούδια των
Red Hot Chili Peppers
(09/12/2019)
ypogeio.gr
Κύριε τραγουδιστή, στα live
δεν θέλω απλά να σε δω,
θέλω να νιώσω όσα νιώθεις...
(06/12/2019)
ypogeio.gr
The Story Of Our Lives
Music From The Motion
Picture
(05/10/2018)
ypogeio.gr
Five Tracks I Heard This Month
by Spir Frelini
(30/04/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ