Κ. ΒΗΤΑ

 

Καμιά φορά, όταν ρωτάω την ανιψιά μου ποιος είναι ο αγαπημένος της ήρωας, μου λέει πάνω κάτω αυτό που περιμένω. Ο Superman, ο Batman, η Barbie και άλλα τέτοια. Αμέσως μετά, σκέφτομαι τους δικούς μου παιδικούς ήρωες. Ποτέ όμως δεν μπορώ να ανασύρω εικόνες και μνήμες από τότε. Σαν να είναι εκείνη η ηλικία μου σε ένα κάπως ανεξερεύνητο πεδίο του εγκεφάλου μου, σαν ένα από αυτά τα δωμάτια στο εξοχικό που δεν τα ανοίγεις ποτέ. Γιατί είναι ένα παλιό δωμάτιο, γιατί έχεις καιρό να το καθαρίσεις, γιατί αν ανοίξεις την πόρτα και μπεις θα έχεις πολλή δουλειά να κάνεις, αλλά δεν βρίσκεις το λόγο για να το κάνεις. Όχι πια.

Θυμάμαι όμως πολύ καλά, από τα 12-13 και μετά. Οι ήρωές μου τότε υπήρχαν και τους θυμάμαι ακόμα. Υπάρχουν ακόμα, μεγαλώνουμε μαζί. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα που πάνε οι ήρωές μας όταν μεγαλώνουμε. Έχω την τύχη να τους έχω εδώ ακόμα, να τους συμβουλεύομαι, να ανατρέχω σε αυτούς, να προσπαθώ να ζω με τρόπο που δε θα τους προδώσει. Υπήρξαν πάντα συνεπείς. Σε λόγια και έργα. Ακροβατώ και παλεύω κάθε μέρα να μην ανταλλάξω τους ήρωές μου με φαντάσματα.

Σε λίγες μέρες μπαίνω στα 37 και χαμογελάω στραβά με μια κάποια συγκίνηση που έχω καταφέρει να μην ξεπουλήσω τους παιδικούς μου ήρωες.

Τον Αγγελάκα, τον Παυλίδη, τον Ανεστόπουλο και τον Κωνσταντίνο Βήτα.

Από πολύ παλιά, μέχρι και τώρα τους χαζεύω με την ίδια απορία και τον ίδιο θαυμασμό.
Να θυμηθώ, αν κάνω ποτέ ένα παιδί, να της μάθω να έχει ήρωες.

Ένας παιδικός μου ήρωας, συνταξιδιώτης, συνοδοιπόρος, φίλος κατεβαίνει σήμερα στο Υπόγειό μας και γεμίζει το χώρο με φως και εμάς όλους εδώ με χαρά πρωτόγνωρη.

Κυρίες και Κύριοι, ο Κωνσταντίνος Βήτα.

 

 

 

 

Το Υπόγειο: Κωνσταντίνε γεια, δεν υπάρχουν λόγια που μπορούν να περιγράψουν τη χαρά μας που είσαι στο Υπόγειο. Θέλω να ξεκινήσω την κουβέντα μας με μια ερώτηση που με βασανίζει χρόνια και μόνο εσύ μπορείς να απαντήσεις: 23 χρόνια μετά το Τέλσον, “το χάος είναι ακόμα η γεωγραφία της αγάπης”;
Κ.ΒΗΤΑ:  Θα έλεγα πως ναι ισχύει, είναι μια γεωγραφία που την σχεδιάζουμε εμείς  βέβαια, την σχεδιάζουν οι ερωτευμένοι … που βρίσκονται σε μια διαρκή αναστάτωση, σύγχυση, ζήλεια, ανασφάλεια … έτσι αισθανόμουν τότε που το έγραφα ήμουν σε μια δυσάρεστη σχέση και στο τραγούδι μιλούσα και γι αυτό και για άλλα… Η αληθινή, ουσιαστική αγάπη δεν έχει σχέση με την συναισθηματική, είναι η ανιδιοτελής αγάπη που είναι προσφορά από την ψυχή …. είναι περισσότερο η αλήθεια που ψάχνουμε στη ζωή, αλλά κάτι γίνεται και όταν πάμε να την συναντήσουμε στρίβουμε σε άλλον δρόμο ….. πολλές φορές δεν κάνουμε σωστές επιλογές με αποτέλεσμα να χανόμαστε …


 
Το Υπόγειο: Όταν γράφεις ένα τραγούδι, το κάνεις την ώρα που το κεφάλι καίει ή περιμένεις οι σκέψεις να καταλαγιάσουν πριν τις μεταφέρεις στο χαρτί;

Κ.ΒΗΤΑ:  Ακριβώς. Αυτό κάνω. Περιμένω μέχρι να καταλάβω τι γίνεται και μετά αρχίζω να γράφω κάτι. Η μουσική και γενικότερα οι τέχνες με έμαθαν να κάνω υπομονή. Επίσης με έμαθαν να πετάω πολλά από αυτά που κάνω και να συνειδητοποιήσω πως είμαι περαστικός από αυτή τη ζωή. Να είμαι κάπως πιο  ουδέτερος με την τέχνη μου και να μην παθιάζομαι πως έκανα τάχα μου το αριστούργημα….. η σύνθεση έρχεται μέσα από τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο. Οτιδήποτε κατεστημένο ή στερεότυπο δημιουργείς σημαίνει πως πρέπει να το γκρεμίζεις για να μπορέσεις να προχωρήσεις σε κάτι πιο αληθινό. Είναι μια ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την σοβαρότητα.


 
Το Υπόγειο: Δεδομένου ότι η “Περίεργη Ώρα” (check review here) έρχεται χρονικά μετά τον “Ουρανό” των Stereo Nova (review here), υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο έργων; Πολλές φορές σκέφτηκα ότι μέσα από το τελευταίο EP μιλάς στον Κωνσταντίνο και τον Μιχάλη.

Κ.ΒΗΤΑ: Είναι μια ανοιχτή εξομολόγηση αυτό το e.p. δηλαδή τα τρία τραγούδια το «Κόκκινο Φως» η «Περίεργη Ώρα» και η «Σπατάλη» . Ας πούμε η «Περίεργη Ώρα» είναι μια μετέωρη κατάσταση μια φάση αναμονής, σαν να είσαι αναποφάσιστος, σαν να στέκεσαι μπροστά από έναν πίνακα που τον έχεις δει πολλές φορές και εντοπίζεις πράγματα που δεν είχες προσέξει. Επίσης η Σπατάλη είναι μια μπαλάντα για την άγνοια, την πλάνη που σε καταπίνει και σε ξερνάει εξουθενωμένο στην άκρη ενός δρόμου. Το Κόκκινο Φως γράφτηκε για έναν γνωστό μου που χάθηκε από ένα βίαιο γεγονός ξαφνικά … «μια ανάσα ήταν να πετάξεις στα σύννεφα, πάνω από όλα αυτά που είμαστε»  …. Βρίσκομαι σε ένα  διάδρομο νοσοκομείου και απλά προσπαθώ να δώσω λίγη ελπίδα λέγοντας ένα ποπ ρεφραίν «μη σταματάς να αγαπάς…»


 
Το Υπόγειο: Για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με κασετοφωνάκια που έπαιζαν το Παζλ στον Αέρα, η επανένωση των σΝ ήταν μια συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή. Ήταν μια παρένθεση που έκλεισε και τα πράγματα επέστρεψαν εκεί που ήταν ή θα επανέλθετε, αν και όταν έχετε να μας πείτε κάτι;

Κ.ΒΗΤΑ:  Ηχογραφήσαμε αυτό το άλμπουμ γιατί ήρθε σαν ανάγκη να επικοινωνήσουμε, να μιλήσουμε μέσα από την μουσική και να εκφραστούμε σαν στέρεο νόβα στο σήμερα. Περάσαμε πολύ όμορφα γράφοντας τον Ουρανό και αφού τελειώσαμε γυρίσαμε σε αυτό που κάνουμε, το είχαμε συμφωνήσει αυτό απ την αρχή πως ήταν για ένα άλμπουμ. Αν ξανασυμβεί κάτι στο μέλλον αυτό δεν το γνωρίζω. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι…. Πάντα μιλάμε με τον Μιχάλη και έχουμε επαφή, μας ενώνει και η δισκογραφία των στέρεο νόβα που είναι ένα περίπλοκο θέμα.

 

 


 
 
Το Υπόγειο: Ποιες οι πρώτες αναμνήσεις που ξυπνούν στο μυαλό σου όταν ακούς τις λέξεις “ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ - 90’s”; (H Υπόγεια τρέλα μας για τους Στέρεο Νόβα έχει αποτυπωθεί εδώ)

Κ.ΒΗΤΑ:  Πολύ λίγα πράγματα θυμάμαι από εκείνη την εποχή, δεν βρίσκω χρόνο για να θυμάμαι και να νοσταλγώ το παρελθόν, σχεδόν από παιδί δεν ονειροπολώ. Θα πω πως ήταν μια λίγο πιο αγνή εποχή σε σχέση με τώρα… επειδή δεν υπήρχε η παγκοσμιοποίηση, το wifi, η μάστιγα της κινητής τηλεφωνίας όπου όλοι κοιτούν ένα τηλέφωνο όλη μέρα και πληκτρολογούν. Ήμασταν πιο ανέμελοι, δουλεύαμε και διασκεδάζαμε, χορεύαμε πολλές ώρες, η διασκέδαση ήταν ο χορός μέσα σε βιομηχανικούς μεγάλους χώρους που έπαιζαν house techno και disco … αγοράζαμε βινύλια με το χαρτζιλίκι μας κάθε βδομάδα και προσπαθούσαμε να μάθουμε τι καλό βγήκε… κάναμε ουρά στο δισκοπωλείο για να ακούσουμε τα άλμπουμ που θέλαμε να πάρουμε, καπνίζαμε, φωνάζαμε κάναμε καμάκι. … είχε πλάκα … δεν έχει σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα, αφήναμε μηνύματα στους τηλεφωνητές … κάπως έτσι … χάναμε γνωστούς και φίλους από aids  … πηγαίναμε σε κηδείες, ήταν μια δύσκολη αλλά με ένα περίεργο τρόπο φωτεινή εποχή…


 
Το Υπόγειο: Ποια γενικότερα χαρακτηριστικά και ποιες καταστάσεις από την εποχή των 90’s νοσταλγείς; Πόσο δυνατή είναι τελικά η λέξη νοσταλγία; Στο λέμε αυτό, διότι εμάς συχνά-πυκνά μας κυριεύει ολοσχερώς... :)

Κ.ΒΗΤΑ: Ανέφερα και πριν πως προσωπικά δεν νιώθω νοσταλγία, ένιωσα μόνο όταν ήμουν φοιτητής στην Αυστραλία στην Μελβούρνη για τέσσερα χρόνια … εκεί νοσταλγούσα τους δικούς μου, την Ελλάδα, τους φίλους που είχα αφήσει πίσω. ‘Όταν γύρισα, από τότε δεν ένοιωσα ξανά νοσταλγία. Δεν μπορώ να πω ότι νοσταλγώ εποχές, παλιές καταστάσεις, έρωτες, η νοσταλγία μου δημιουργεί ίσως κενό … άντε κάποιες λίγες στιγμές να θυμηθώ κάτι αλλά συνήθως η νοσταλγία είναι μια κατάσταση που θα έλεγα πως είναι έξω από την πραγματικότητα μου.


 
Το Υπόγειο: Ρομαντισμός ή πραγματικότητα; Όταν ακούω τα τραγούδια σου στροβιλίζομαι κάπου ανάμεσα. Νιώθω σαν εκείνα τα αεροπλάνα που πέφτουν λίγο μετά την απογείωση; Είναι η αντίφαση αυτή υπαρκτή στην τέχνη σου, σαν ένα στάδιο απαραίτητο πριν βρεις την αρμονία;

Κ.ΒΗΤΑ:  Είμαι ρομαντικός με την έννοια ότι αγαπώ τον Βίκτωρ Ουγκώ, τον Σούμπερτ, τον Μέντελσον… μου αρέσει η πνευματική πραγματικότητα που υπάρχει πίσω από την φυσική πραγματικότητα. Με ενδιαφέρει να αλλάζω, να διαμορφώνω, να συγχωρώ και να προχωρώ στο επόμενο στάδιο, να έχω κατανόηση και χωρητικότητα , αυτά τα στοιχεία είναι αυτά που μου δίνουν την έμπνευση και την δύναμη να δημιουργώ και να υπάρχω , είναι στάδια που για να τα αφομοιώσεις περνάς μέσα από χιλιάδες  αντιφάσεις αλλιώς πως μπορείς να καταλάβεις ποιος είσαι. Η ζωή είναι ένας  αγώνας για την αλήθεια.

 

 


 
Το Υπόγειο: Γράφεις μουσική, στίχους, ζωγραφίζεις, έχεις γράψει ποίηση. Υπάρχει κάποια ιδιότητά σου με την οποία είσαι πιο κοντά; Έχεις βρει τί θέλεις να κάνεις ή αυτό θα είναι πάντα το αιώνιο ερώτημα που θα κάνει τον κόσμο να κινείται;

Κ.ΒΗΤΑ:  Νομίζω πως με ενδιαφέρει η μουσική και η ζωγραφική, πότε το ένα , πότε το άλλο, όταν σταματήσω την δισκογραφία ίσως πάω στο χωριό μου να ζωγραφίζω. Όλοι μαζί κάνουμε τον κόσμο να κινείται με μια έννοια , όλοι οφείλουμε να αποκαλύψουμε την αγάπη που έχουμε μέσα μας, αυτό είναι το μέλλον, οι γέφυρες και όχι τα χάσματα.


 
Το Υπόγειο: Τι θα δούμε και θα ακούσουμε στις επερχόμενες συναυλίες σου στην Αθήνα και το six d.o.g.s.?

Κ.ΒΗΤΑ:  Θα παίξουμε παλιά και καινούργια τραγούδια, όπως και οργανικά κομμάτια…


 
Το Υπόγειο: Μιλάς με στίχους και εικόνες. Τι διαβάζει ο Κωνσταντίνος Βήτα;

Κ.ΒΗΤΑ:  Κυρίως κλασσική λογοτεχνία, ιστορία, θρησκευτικά, ποίηση, μυθολογία και βιβλία για την ζωγραφική. Επίσης μου αρέσει και ο κινηματογράφος, πηγαίνω πολύ συχνά…. 


 
Το Υπόγειο: Πώς ορίζεις αυτό που ζούμε;

Κ.ΒΗΤΑ:  Είναι μια ενδιαφέρουσα εποχή, συμβαίνουν και καλά και άσχημα όπως σε κάθε εποχή. Η οικονομική κρίση είναι πια παντού και θα έλεγα πως είναι μια κρίση που ήρθε από την εσωτερική κρίση του ανθρώπου και την έλλειψη διαχείρισης με το περιβάλλον του, με τον συνάνθρωπό του με τον ίδιο του τον εαυτό. Μπορώ να την ορίσω από το έλλειμμα της αγάπης για οτιδήποτε. Αυτό είναι κάτι που καθορίζει πολύ αυτή την εποχή κατά την ταπεινή μου γνώμη.


 
Το Υπόγειο: Παρατηρώ στις συναυλίες σου, ότι εκτός εκείνων που σε ακολουθούν πολλά χρόνια, έρχονται και άτομα από νεαρές ηλικίες, στις οποίες προφανώς ακόμα φτάνει η πολύ παλιά μουσική σου. Πού, πιστεύεις, οφείλεται αυτό;

Κ.ΒΗΤΑ:  Καθημερινά ανακαλύπτουμε την μουσική κάποιου που δεν γνωρίζαμε, ανοίγεται μπροστά μας ένας νέος μουσικός κόσμος… μου συμβαίνει και μένα να ανακαλύπτω άλμπουμ που δεν είχα ακούσει οπότε υπάρχει μια εξήγηση για αυτό που λες, στο ότι μικρότερες ηλικίες έρχονται στις συναυλίες μου. Ίσως κάποιοι βλέπουν κάτι ιδιαίτερο σε αυτή τη μουσική… ίσως έρχονται αντιμέτωποι με κάτι που νιώθουν πως υπάρχει μέσα τους και κάπου ταυτίζονται. Κυρίως είναι η ταύτιση με αυτό που λέει κάποιος, το οικειοποιείσαι, είναι μέρος και της δικής σου πραγματικότητας οπότε θες να συμμετέχεις και έρχεσαι … αυτό κάνω κι εγώ … πηγαίνω σε πολλές συναυλίες, dj set, εκθέσεις, γιατί είναι ένας τρόπος να συνδέομαι, να εκπαιδεύομαι ίσως …. 


Το Υπόγειο: Κάποτε ο Henry Miller είχε καρφιτσωμένο στην πόρτα της κάμαράς του ένα χαρτί που έγραφε στα Ελληνικά τη λέξη “Σ’ αγαπώ”. Η ζωή είναι αγάπη, όπως μας έμαθε η Μιράντα;
Κ.ΒΗΤΑ:  Δεν το ήξερα αυτό, θα είναι κάτι που θα έμεινε προφανώς από την παραμονή του στην Ελλάδα … Άφησε κάποια ωραία σχόλια για την Αττική και τους ανθρώπους που γνώρισε εδώ… Ναι η ζωή είναι αγάπη , μου το έλεγε η Μιράντα όταν ήμασταν παιδιά κι έκανε κρύο το χειμώνα, είχε μια ζεστή καρδιά, ακόμα και όταν δεν είχε τίποτε έδινε το χαμόγελο της, την κατανόηση… ακόμα και μέσα στο φτωχό σαλόνι, την αυλή ή στη μέση ενός κλαμπ δημιουργούσε πολιτισμό, έγραψα αρκετά τραγούδια για τη Μιράντα, ναι η εκδήλωση ειλικρινής αγάπης είναι μεγάλο αγαθό, η ζωή είναι αγάπη.


 
Το Υπόγειο: Ακούς νέες εγχώριες μουσικές; Πώς βιώνεις το έργο νέων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων;

Κ.ΒΗΤΑ:  Ναι ακούω τις εγχώριες μουσικές, υπάρχουν πολύ ωραία γκρουπ και φωνές, το αγαπημένο μου συγκρότημα αυτό τον καιρό είναι οι Midnight Zeros με το πραγματικά υπέροχο e.p. Don’t give in …. Εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μία θαρραλέα γυναικεία φωνή που τραγουδά μέσα από την ψυχή της, πανέμορφοι ποιητικοί αγγλικοί στίχοι, ναι είμαι ερωτευμένος με αυτό το γκρούπ…


 
Το Υπόγειο: Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σου; Υπάρχουν νέες μουσικές και νέες ιδέες;

Κ.ΒΗΤΑ:  Αυτό το διάστημα ετοιμάζω ένα πρωτότυπο έργο που είναι συνθέσεις για 20 ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου και θα ανέβει πρώτη φορά 30 και 31 Ιανουαρίου και 1 και 2 Φεβρουαρίου του 2020 στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής. Συνεργάτης μου είναι ο Νίκος Πατρελάκης ο οποίος θα σχεδιάσει και θα κινηματογραφήσει τα βίντεο και είναι ένα πρότζεκτ που φτιάχνουμε εδώ και ένα χρόνο με πολλή αγάπη. Μετά από αυτό σκέφτομαι να κάνω μια έκθεση ζωγραφικής και να γράψω ένα καινούργιο άλμπουμ.


 Το Υπόγειο: Κωνσταντίνε σε ευχαριστούμε πάρα πολύ!
 Κ.ΒΗΤΑ:  Κι εγώ φίλε μου Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ….

 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Λένα Πλάτωνος
(07/11/2019)
ypogeio.gr
Valletta Str. Project
(01/11/2019)
ypogeio.gr
St. Guilt
(07/03/2018)
ypogeio.gr
Les Apelpistiques
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(02/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ