Top-20 Εγχώρια Albums

2018

by Mike Nikolitsis


Πρώτο post για το 2019 (Καλή Χρονιά mates!) και το συνεχίζω από εκεί που το άφησα: Έπειτα από τα 50 Αγαπημένα μου Διεθνή Τραγούδια (check here), τα 20 Αγαπημένα μου Διεθνή Albums (check here) και τα 50 Αγαπημένα μου Εγχώρια Τραγούδια (check here), σειρά παίρνουν τα 20 Αγαπημένα μου Εγχώρια Albums.

Εδώ λοιπόν 20 δίσκοι από το 2018 που άκουσα πολύ και ο καθένας με τον τρόπο του μού έδωσε κάτι ξεχωριστό και σημαντικό. Και αυτή η χρονιά, όπως και οι προηγούμενες, έδειξε πως η ελληνική μουσική διανύει εποχή ένδοξη και άκρως δημιουργική, θα μπορούσα να συμπεριλάβω στη λίστα τουλάχιστον άλλους τόσους (πολύ καλούς και ενδιαφέροντες) δίσκους! Αυτά. Καλή χρονιά με υγεία, αγάπη, δημιουργία και πολλή πολλή μουσική!


 


1. Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις - Παιδί Τραύμα (οut 5/11)

Ένα debut έκπληξη από έναν μυστήριο κύριο απροσδιορίστου ηλικίας και παρελθόντος (θα επιχειρήσουμε να τον... ξεψαχνίσουμε ενδελεχώς μέσα στο 2019 :) ), μας ανάγκασε σε διαδοχικά ριπίτς και να του απονείμουμε τα πρωτεία χωρίς πολλή σκέψη...

[ακολουθεί το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 13/11 από τον συντάκτη Mike N.] 

Δεν υπάρχει τίποτα, ο κόσμος είναι μέσα στο κεφάλι σου 
Δεν υπάρχει τίποτα, ο ήλιος ανατέλλει στο κεφάλι σου 
Δεν υπάρχει τίποτα κι αν ρίξεις στο κεφάλι σου μια σφαίρα 
Τα πάντα θα’ ναι τίποτα και τίποτα δε θα ναι παραπέρα 
Και αυτή η μουσική, δεν υπάρχει ούτε αυτή


Σε μια πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας, ένα παιδί -ένα Παιδί Τραύμα- γράφει μουσική και λέξεις. Έφτιαξε τραγούδια και τα έκανε δίσκο, ένα χειροποίητο γεμάτο μεράκι μουσικό διαμάντι, καλοσμιλεμένο και λαμπερό, κι όμως συγχρόνως σκοτεινό και βρώμικο, λασπωμένο από την εσωτερική δυστοπία που ενίοτε καταδιώκει και στοιχειώνει το είναι μας. Το άλμπουμ ονομάζεται "Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις" και κυκλοφόρησε ψηφιακά και σε CD στις 5 του Νοεμβρίου.

Πρόκειται για μία self-released κυκλοφορία, η οποία στην physical έκδοσή της συνοδεύεται από εντυπωσιακό ένθετο, το οποίο εκτός από τους στίχους εμπεριέχει και τις χορευτικές κινήσεις που συνίσταται να ακολουθήσει ο ακροατής κατά τη διάρκεια της ακρόασης του εκάστοτε τραγουδιού. Αν τα καταφέρει καλά, ο χορευτής ενδέχεται να αποκτήσει υπερφυσικές δυνάμεις, όπως "να τρώει καρπούζι μαζί με τα κουκούτσια, να παίζει τάβλι χωρίς ζάρια, να λέει ψέματα χωρίς να πληγωθεί κανείς, να καταλάβει τι σκέφτονταν οι άνθρωποι στις παιδικές φωτογραφίες"...

Και είναι και αυτό ένα κομμάτι του "μύθου", ένα κομμάτι του παραμυθένιου κόσμου, που το Παιδί Τραύμα χτίζει εξαρχής, από το χαρτί κιόλας, πριν καν τοποθετήσεις το CD στον player, πριν καν πατήσεις το play στο bandcamp ή στο YouTube. Κι ύστερα έρχονται τα 9 τραγούδια αυτά καθαυτά, η εκφορά των οποίων ρέει ως επί το πλείστον μέσα από ρίμες, ποτάμια λέξεων - κοφτερών και γεμάτων δύναμη λέξεων. Τα spoken word θέματα συχνά-πυκνά διακόπτονται από εξιλεωτικές μελωδικές γραμμές, σε κάποιες από τις οποίες συνεισφέρει και η... σεσημασμένη Κίκα (φωνητικά στους τελευταίους δίσκους του The Boy). Και είναι βέβαια και η μουσική. Το Παιδί κόβει και ο Κτίρια Τη Νύχτα, υπεύθυνος για την παραγωγή-μίξη και "παίχτης" όλων των μουσικών οργάνων, ράβει... Παρακολουθούμε αποσβολωμένοι να περνάν απ'τα αυτιά μας ηχητικά τοπία δύο και βάλε δεκαετιών, τόσο αρμονικά δεμένα και στιβαρά δομημένα, ώστε να συνθέτουν τελικά ένα αποτέλεσμα σύγχρονο και σε κάποια σημεία πρωτοποριακό.

Μου άρεσαν όλα τα τραγούδια, θα μπορούσα να ξεχωρίσω τα "Στη Βεράντα", "Σαν Ιχθύς", "Στις Οχθές του Ατλαντικού" και την συγκινητικά μηδενιστική σπουδή του "Δεν Υπάρχει Τίποτα". Ο δίσκος όμως στο σύνολό του είναι πανέμορφος, ένα σημαντικότατο ντεμπούτο και ένα ακόμα τρανό διαπιστευτήριο στη... θεωρία μου πως η νέα ελληνική ανεξάρτητη -και δη η ελληνόστιχη- μουσική διάγει μέρες δόξας και υπερέμπνευσης. 


Υ.Γ. Ομολογώ πως περιορίστηκα σε μια σειρά από εγκεφαλικές, προσεκτικές, μα στατικές ακροάσεις, δεν δοκίμασα (ακόμα) τις χορευτικές κινήσεις, οπότε προς το παρόν δεν έχω αποκτήσει κάποια υπερφυσική δύναμη. Από την άλλη, έχω αποκτήσει μία πολύτιμη μουσική εμπειρία, την οποία θα φυλάξω στο μυαλό μου (και στη δισκοθήκη μου) σαν κόρη οφθαλμού.
 


 

 

2. Μπλουμ - Nalyssa Green (out 1/10)

Η ελληνόστιχη έκδοση της Βιολέτας Σαραφιανού, συνδυαζόμενη με την εξαιρετική παραγωγή του Βασίλη Ντοκάκη (No Clear Mind), μας έδωσαν έναν πανέμορφο και επικίνδυνα εθιστικό δίσκο.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 15/10 από τον συντάκτη Mike N.] 

Έξι ολόκληρα χρόνια μετά τη δεύτερη κυκλοφορία της ("The Seed"/2012) και οκτώ από το ντεμπούτο της ("Barock", 2010), η Βιολέτα Σαραφιανού aka Nalyssa Green επιστρέφει στη δισκογραφία με το "Μπλουμ", το οποίο είναι κοντά μας εδώ και 2 βδομάδες (1/10) από την Inner Ear. Και είναι μία επιστροφή όμορφη και εμπνευσμένη, για πρώτη φορά ελληνόστιχη και για πρώτη φορά δουλεμένη στο στούντιο όχι με τον δαιμόνιο Σπύρο Λιβάνη, αλλά με τον Βασίλη Ντοκάκη των (εκπληκτικών) No Clear Mind. 

H στροφή της Nalyssa στον ελληνικό στίχο είχε σηματοδοτηθεί και γνωστοποιηθεί με viral ρυθμούς από το 2016 κιόλας, όταν η Αθηναία singer/songwriter μας είχε δώσει το single "Κοκτέιλ". Θα ομολογήσω πως όσο το εν λόγω "δροσερό" κομμάτι σάρωνε στους μουσικούς μου κύκλους, στους τοίχους του facebook, στα airplays των ραδιοφώνων και στα dj sets των Αθηναϊκών μπαρ, εγω νοσταλγούσα τις εποχές των κατάτι πιο σκοτεινών και κιθαριστικών αγγλόφωνων δίσκων της κι έστεκα επιφυλακτικός απέναντι στο γύρισμα της Βιολέτας.

Τα κομμάτια που ακολούθησαν το "Κοκτέιλ", τράβηξαν σταδιακά την προσοχή μου, πρώτα το "Κρεβάτι" το 2017, κι ύστερα η "Παπαρούνα" και το "Πέφτοντας" το 2018. Για την ακρίβεια, τα δύο τελευταία, με είχαν πείσει πως η Βιολέτα εντέλει ετοιμάζει κάτι αληθινά πρωτότυπο, κάτι που θα είχε βάθος και άποψη, κάτι το οποίο θα μ'άρεσε πολύ τελοσπάντων. 

Ώσπου φτάσαμε στον Οκτώβριο και το "Μπλουμ" έφτασε στα ηχεία μας στην ολότητά του και δεν μας έμεινε παρά να υποκλιθούμε στην γλυκόπικρη ομορφιά του, που απλώνεται σαν πέπλο από το εναρκτήριο "Αιγάλεω". Ένα πέπλο που γίνεται πιο πηχτό και σφίγγει ολοένα και περισσότερο, καθώς προχωράει η ακρόαση, περνώντας μέσα από εξαιρετικά καλοφτιαγμένα κομμάτια, βασισμένα σε πληκτροφόρες μελωδίες και αιθέρια φωνητικά, θέρεμιν τρόμους και διακριτικές, μα επιβλητικές, μπασογραμμές και... χειρουργικές κιθαριστικές συνοδείες και παρεμβάσεις. Δεν μπορώ να βρω και να ονομάσω κάποιο κομμάτι που δεν μου άρεσε, ακόμα και το "Κοκτέιλ", που όπως προανάφερα δεν με τρέλανε πίσω στο 16, εμφανίζεται στο φινάλε του "Μπλουμ" σε μία εναλλακτική version ("Κοκτέιλ ΙΙ") που με έχει κερδίσει ολοσχερώς... Κι αν δυσκολεύομαι να εντοπίσω κακό κομμάτι στο άλμπουμ, με άπειρη υποκειμενική βεβαιότητα σού αναφέρω πως τα "Τι Ξημερώνει Από Δω Και Πέρα;" τα "Μαλλιά Της" και "Καλοκαίρι" είναι αριστουργήματα. Στο πλάι τους, η ήδη γνωστή μας "Παπαρούνα" και "Πέφτοντας".  Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και "Οι Bόμβες", που μου θύμισαν πολύ το "My Kind Of Girl", από το ντεμπούτο "Barock".
 


 

 

3. Superfonica - Arcadian Child (23/11)

¥ O δεύτερος δίσκος των εκ Λεμεσού psych rockers ήταν μια αποκάλυψη. Ταλέντου και Παιξιμάτων, Τραγουδοποιίας και Ατμόσφαιρας. 

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις  από τον συντάκτη Mike N. - Διάβασε την πρόσφατη συνέντευξη της μπάντας στο Υπόγειο εδώ] 

Το 2017 μας συστήθηκε μία psych-rock μπάντα, εκ Κύπρου και Λεμεσού ορμώμενη, ονόματι Arcadian Child. Το ντεμπούτο τους "Afterglow" ήταν κάτι παραπάνω από "πολλά υποσχόμενο", καθώς στα αυλάκια του έρεε άπλετη και συμπαγής συνθετική δεινότητα, 'βρώμικες' εθιστικές μελωδίες και μία επιβλητική φωνή, απόλυτα ταιριαστή με το όλο psych εγχείρημα. Μόλις έναν χρόνο μετά, ο Παναγιώτης Γεωργίου (κιθάρα, φωνή), o Στάθης Χατζηχαραλάμπους (κιθάρα), ο Ανδρέας Κέρβερος (μπάσο) και ο Χρίστος Δήμου (τύμπανα), επιστρέφουν με το δίσκο νούμερο 2. Ονομάζεται "Superfonica" και κυκλοφορεί αναμεσά μας ελεύθερος κι ωραίος από την περασμένη Παρασκευή (23/11). 

To άλμπουμ ξεκινάει με το instant love "Bain Marie". Θα σου θυμίσει Black Angels, με τούτες τις υπέροχες βαριές του στρώσεις κιθάρας και το κολληματικό του riff και με ένα intro που σε ιντριγκάρει ακαριαία. Σε σκουντάει το opening track και σου επισημαίνει με τον πιο εμφατικό τρόπο πως ο,τι θα ακολουθήσει απαιτεί την προσοχή σου. Η οποία θες δε θες θα στραφεί ολοκληρωτικά στην ακρόαση του δίσκου, καθώς τα κομμάτια που ακολουθούν είναι τόσο καλά όσο και πιασάρικα χρειάζεται, για να κολλήσεις τ'αυτιά σου στα ηχεία σου: "Twist Your Spirit""Brothers" και "Constellations" είναι και τα τρία τους παραγεμισμένοι με μπαρούτι δυναμίτες, σκάνε από την πρώτη νότα τους και από το πρώτο riff τους, εμπεριέχουν όμως στις σχετικά μεγάλες διάρκειές τους και μέρη πιο mellow, όπου η μελωδία κυλάει πιο αργόσυρτα και απαλά. Η συνέχεια είναι εξίσου συναρπαστική και περιπετειώδης, με το δαντελένιο "Painting" και το καταιγιστικό "She Flows". Στο προτελευταίο "Before We Die" οι τόνοι πέφτουν λυγίζοντας και μόνο στον τίτλο του κομματιού, ενώ το ψυχεδελικό ταξίδι των Arcadian Child τελειώνει με το αριστουργηματικό ανατολίζον "The March".

Η φωνή του Παναγιώτη Γεωργίου είναι σκληρή αλλά συγχρόνως γλυκειά και τρυφερή, πιο indie και pop ενδεχομένως από το εν γένει ηχητικό πλαίσιο που την περιβάλλει και αυτή η αντίθεση είναι εντέλει στ'αυτιά μου από τα μεγαλύτερα όπλα των Arcadian Child. Οι κιθάρες είναι οι απόλυτες πρωταγωνίστριες του δίσκου - ο Παναγιώτης και ο Στάθης Χατζηχαραλάμπους συνδιαλέγονται με τρόπο αψεγάδιαστο. Κι αν στην αρχή σας μίλησα για τους Μαύρους Άγγελους από το Austin του Texas (βλ.The Black Angels), ήρθε η ώρα να σας μιλήσω και για τους προσφάτως επανενωμένους και με νέο δίσκο Smashing Pumpkins από το Chicago. Διότι η απίθανη ατμόσφαιρα και η εκρηκτική χημεία που απόπνεαν οι δύο κιθάρες του Corgan και του James Iha πίσω στα 90's, έρχεται με κάποιο τρόπο και στα αυλάκια του "Superfonica". Ναι, μου θύμισε πολύ παλιούς καλούς Pumpkins σε πολλά σημεία του ο δίσκος... Και όχι μόνο αυτούς βέβαία, ούτε μόνο τους Black Angels, μου έφερε στο νου μουσικούς και μουσικάρες, από τα 60's και τα 70's, αλλά και από τα 90's και το τώρα. Κι όλο τούτο το παζλ που έφτιαξαν τα παιδιά από τη Λεμεσό είναι εντέλει ολότελα δικό τους, κάθε κομμάτι (του παζλ και του δίσκου) τους οδηγεί στην δική τους ξεχωριστή μουσική οντότητα και προσωπικότητα. Την οποία ξεδιπλώνουν με τον καλύτερο και με τον πιο αληθινό τρόπο στον δεύτερο δίσκο τους. Πολλά πολλά μπράβο!

#ψχδ
 


 

 

4. Χρόνος Δύο (out 12/11)

Ο ταλαντούχος και πολυσχιδής Σωκράτης Μπαρμπουνάκης αφήνει για λίγο τους αστρογόνο, με τους οποίους μας εξέπληξε πέρσι, και επιστρέφει στις σόλο περιπέτειές του, μετρώντας το "Χρόνο Δύο".

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 12/12 από τον συντάκτη Mike N.] 

Ο Φόβος, η ανάμνηση μιας προηγούμενης οδυνηρής εμπειρίας, να προβάλλεται στο μέλλον ως η εικόνα ενός έως τώρα ανύπαρκτου, -δυνητικά επερχόμενου- δυσάρεστου γεγονότος, που μπορεί και να μη συμβεί ποτέ. 

Η Ελπίδα, η ανάμνηση μια προηγούμενης ευχάριστης εμπειρίας, να προβάλλεται στο μέλλον ως η εικόνα ενός έως τώρα ανύπαρκτου, -δυνητικά επερχόμενου- ευχάριστου γεγονότος, που μπορεί και να μη συμβεί ποτέ. 

Σαν δύο χέρια που χειρίζονται το συμπαντικό αυτό νήμα -που οι άνθρωποι ονομάζουμε και αντιλαμβανόμαστε ως χρόνο-, παίζουν μαζί μας, σαν να ήμασταν· -οι άνθρωποι-, μαριονέτες, σε έναν γελοίο, ατέλειωτο χορό. 

Σ.Μ. 
Αθήνα 2018. 

 


Το καθόλου αμελητέο μουσικό μέγεθος του μουσικού Σωκράτη Μπαρμπουνάκη το "αντιμετώπισα" για πρώτη φορά πέρσι, όταν και έφτασε στ'αυτιά μου το self-titled debut album της μπάντας αστρογόνο (check interview here), στην οποία ο Σωκράτης παίζει κιθάρα και τραγουδάει. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του "αστρογόνο" και δύο μετά την πρώτη του solo κυκλοφορία ("ζωντανός."), ο Αθηναίος singer/songwriter επιστρέφει με τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο ονόματι "Χρόνος Δύο", που κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 12 του περασμένου Νοέμβρη.

Το άλμπουμ στην ολότητά του πιστοποιεί πως ο Μπαρμπουνάκης διαθέτει πλήθος ζηλευτών ικανοτήτων, τόσο στη σύνθεση και στο στίχο όσο και στη γενικότερη αντίληψη περί μουσικής - παίζει όλα τα όργανα (με εξαίρεση τα τύμπανα) και στήνει ουσιαστικά μόνος του, σε επίπεδο μίξης και παραγωγής, τον κόσμο του "Χρόνου Δύο". Έναν κόσμο γεμάτο με ολοζώντανες εικόνες, πλασμένες μέσα σε επιβλητικές μουσικές και χειρουργικά επιλεγμένες λέξεις, λέξεις σημαντικές και με λόγο ύπαρξης, λέξεις που πατάνε συχνά στο α'ενικό πρόσωπο, φτάνουν όμως σε εμάς, στο α' πληθυντικό μας, άλλοτε ζεστές σαν αγκαλιές και άλλοτε σκληρές εν είδη ενός βίαιου ξυπνήματος και ενός δυστοπικού συναγερμού.   

Τα 11 κομμάτια του δίσκου κινούνται στα ευρύτερα μονοπάτια του εναλλακτικού ροκ, ενώ μία post στιβαρή ατμόσφαιρα πλέκει τον ιστό πάνω στον οποίο αιωρείται και λικνίζεται ο πυρήνας του άλμπουμ. Βρέθηκα εκεί, στον πυρήνα του "Χρόνου Δύο", και ένιωσα δυνατά και έντονα συναισθήματα, "ωφέλιμα φορτία" για όσα ζω - η μουσική είναι σύντροφος της ζωής και το νέο άλμπουμ το Σωκράτη Μπαρμπουνάκη είναι μία τέτοια περίπτωση δισκογραφήματος, σύντροφος ζωής... Με το δικό του... υποχθόνιο και υπόγειο τρόπο στέκεται πλάι σου, σε κρατάει σφιχτά από το χέρι και έχει τόσα να σου πει και να σου δώσει, αρκεί να το εμπιστευτείς και να αφεθείς στα (ψηφιακά) αυλάκια του.
 

* Έκανα έναν περίεργο περίπατο χτες το πρωί στους πρόποδες της Πάρνηθας... Δυσάρεστες σκέψεις έκανα, γιατί δυσάρεστος ήταν και ο λόγος που βρέθηκα εκεί. Άρχισα να σιγουτραγουδώ τα "Βήματα" (track No2 στο άλμπουμ) και όλα έγιναν καλύτερα...
 


 

 

5. Throbs - The Fog Ensemble (out 19/10)

Ένας δαιδαλώδης δυστοπικός κόσμος περιγράφεται γλαφυρά, αν και ορχηστρικά, στα αυλάκια τούτου του εξαιρετικού δίσκου - ανοίγει σαν βεντάλια και σου φυσάει στο πρόσωπο έναν πηχτό αέρα δημιουργίας και έμπνευσης... 

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Apostolou. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Οι Αντώνης Καρακώστας (προγραμματισμός, κιθάρες), Νικόλας Κονδύλης (μπάσο) και Γιώργος Νανόπουλος (ντραμς) είναι πρώτα φίλοι που μοιράζονται στιγμές της ζωής τους και έπειτα οι The Fog Ensemble. Γνωρίστηκαν το 2011 στη Θεσσαλονίκη, από όπου και όλοι τους κατάγονται, και το 2015 έπειτα από κάποια χρόνια μουσικής ωρίμανσης, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο, στην φίλτατη Melotron Recordings του Κώστα Γιαζλά. Φέτος, τρία χρόνια μετά τη γνωριμία μας μαζί τους, οι Fog Ensemble μετακομίζουν στην πανταχού παρούσα Inner Ear, κρατούν το ίδιο ύφος αλλά μετασχηματίζονται ελαφρώς σε ό,τι αφορά τη διάρθρωση του δίσκου τους και κυκλοφορούν το “Throbs”.

Οι ηχητικές διαφορές μεταξύ των δύο κυκλοφοριών είναι από τη μια εύκολα εντοπίσιμες, αφού προφανώς στο "Throbs" χρησιμοποιήθηκαν περισσότερα back synths, οι μεταβάσεις-περάσματα εντός των κομματιών απουσιάζουν σχεδόν τελείως και επίσης ο τρόπος ταξινόμησης των τραγουδιών έχει λογική αρχή, μέση και τέλος. Από την άλλη, ο τρόπος γραφής των Fog Ensemble έχει και πάλι αυτή τη μυστηριακή και μυσταγωγική τεχνοτροπία του shoegaze, που δεν επιτρέπει την εύκολη -ακόμη και ενός αναλυτή- είσοδο στο μυαλό των καλλιτεχνών. Ο συνολικός ήχος της καινούργιας κυκλοφορίας, έχει εμφανώς περισσότερες μελωδίες που με ένα πρώτο άκουσμα τις βρίσκουμε στα “Lighthouse” και “Weather Girl”. Ο δίσκος του 2015 έκλεινε ίσως με το κομμάτι που θα συνέδεε το χθες με το σήμερα. Το “Melting Statues” είναι το μόνο που παρότι ανήκει σε εκείνη την πρώτη ομάδα τραγουδιών, έχει τις ποσότητες μελωδίας που το φέρνουν πιο κοντά στο “Throbs”. 

Οι The Fog Ensemble νομίζω πως εδώ φέρνουν μια ακόμη πλευρά τους στην επιφάνεια. Το σκοτεινό σκηνικό της απρόσωπης μεγαλούπολης, από την οποία ξεπηδούν όπως και το 2015 και οι τωρινοί τους ήχοι όπως λένε, δεν τους εμποδίζει καθόλου να γράψουν σε μελαγχολικό ύφος, αλλά να γίνουν περισσότερο συγκεκριμένοι. Ο όρος "Concrete Shoehaze" που αναφέρουν κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μας μαζί τους, είναι αυτό που αναζητούσαν να βρουν και μάλλον το βρήκαν. “Συμπαγώς” για το Throbs, σημαίνει τη μελωδία και τη συνεκτικότητα μεταξύ των επτά διαφορετικών ιστοριών που περιέχει ο δίσκος. Επτά κομμάτια που αν αποτελούσαν τα μέρη μιας ταινίας, ενώθηκαν για να σχηματίσουν ένα φιλμ που αρχίζει, εξελίσσεται και τελειώνει ευτυχώς διαθέτοντας ένα νόημα. Το ιδιαίτερα γρήγορο ρυθμικά “Breathe”, με γύρισε πίσω στον πρώτο τους δίσκο. Μοιάζει η μπάντα να ήθελε να κλείσει ναι μεν έναν κύκλο, επιστρέφοντας όμως και υπενθυμίζοντας και στον ίδιο της τον εαυτό την καταγωγή και αρχή της.
 


 

 

6. Inner Dynamics - Theodore (out 2/11)

Οι... εσωτερικές δυναμικές αυτού του δίσκου είναι ικανές να σπάσουν τα ηχεία σου και να ραγίσουν την καρδιά σου.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις  από τον συντάκτη Dimitris N. - Διάβασε την πρόσφατη συνέντευξη της μπάντας στο Υπόγειο εδώ] 

Ένα μήνα και κάτι ψιλά μετά την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ από τον Theodore, και παρόλο που ταυτόχρονα με το εν λόγω release ο Αθηναίος μουσικός κατέβηκε Υπόγειο για μια συνέντευξη (check above), θέλησα κι εγώ να γράψω κάτι - διότι το “Inner Dynamics”, μια μυσταγωγία που διαρκεί σχεδόν μια ώρα, μ'άρεσε - μ'άρεσε πολύ. Πριν από αυτό τον δίσκο, είχαν προηγηθεί το ντεμπούτο «7» (2012) και το «It Is But It’s Not» (2015). 

Στο «Inner Dynamics», ο Theodore συνεχίζει από εκεί που έμεινε, εμπλουτίζοντας τα κομμάτια του λίγο παραπάνω και παίζοντας με τις μελωδίες. Ο δίσκος αποτελείται από δέκα τραγούδια, ολά κάπως σκοτεινά και απόμακρα. Στο μυαλό μου έχω πάντα κάποια κουτάκια που πρέπει να «τικαριστούν» για να πω, όχι ότι ένας δίσκος είναι αριστούργημα, γιατί μπορεί να είναι χωρίς προφανώς να αρέσει σε μένα, αλλά για να μου αρέσει. Στην περίπτωση του νέου του δισκογραφήματος, ο Theodore κάλυψε πολλές από τις προϋποθέσεις που θέτω. Αρχικά, αυτό που πρέπει εξαρχής να παρατηρήσουμε είναι ότι το άλμπουμ στο σύνολό του μού βγάζει αυτό ακριβώς, ότι είναι σύνολο. Το ένα κομμάτι συμπληρώνει το προηγούμενο και στρώνει το χαλί στο επόμενο. Σαν ένα βιβλίο που η κάθε σελίδα έχει το ρόλο της, δεν γράφτηκε για να γραφτεί, και δεν τοποθετήθηκε καθόλου τυχαία στη θέση της. O Theodore, λοιπόν, κατάφερε να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη ιστορία. Η μουσική είναι σκοτεινή με αρκετό πιάνο και τα φωνητικά ταιριάζουν γάντι σε όλο αυτό το ομιχλώδες τοπίο που δημιουργει η μουσική του Αθηναίου μουσικού. Αν κάποιος μου ζητούσε να χαρακτηρίσω το είδος της μουσικής του, αν και σιχαίνομαι τις κατατάξεις σε είδη, θα έλεγα ότι είναι ένα κράμα κλασικής μουσικής με ηλεκτρονική και σίγουρα ατμοσφαιρική μουσική.

Ξεκάθαρα και χωρίς κανένα δισταγμό, το αγαπημένο μου κομμάτι από το άλμπουμ -ή μάλλον από το σύνολο της δισκογραφίας του Theodore, είναι το «Disorientation» και έπεται το «Floating». To «Inner Dynamics» δεν είναι ένας  έυκολος δίσκος - το αντίθετο μάλλον. Πρέπει να είσαι στην κατάλληλη φάση για να το ακούσεις και να το αγαπήσεις, αυτό συνέβη με μένα. Θέλει νύχτα και ηρεμία, ηρεμία γύρω σου, γιατί μέσα σου θα έρθει καθώς θα βυθίζεσαι στις μελώδιες. Θα ξεχαστείς και θα ταξιδέψεις νοερά εκεί που θέλεις ή θα αφεθείς εντελώς και το άλμπουμ θα σε πάει όπου αυτό θέλει με τα απόκοσμα φωνητικά του και την ηρεμία που βγάζει, με κάποιες εξάρσεις στα κομμάτια που θα σε αφυπνίσουν για λίγο. Ειλικρινά, δεν είχα ασχοληθεί ενδελεχώς με τον Theodore στο παρελθόν, αλλά όταν άρχισαν να βγαίνουν τα singles για τον δίσκο, κατάλαβα ότι έχει να μου δώσει αυτό που θέλω. Καλές ακροάσεις…
 


 

 

7. The Age Of New Delirium - The BitterSweet (out 17/12)

Μέτα από 6 ολόκληρα χρόνια από το πετυχημένο ντεμπούτο τους "Dancing In The Zoo", κι ύστερα από αρκετές περιπέτειες και αλλαγές στο line up, οι The BitterSweet του Νικόλα Αλαβάνου επιστρέφουν με το δεύτερο δίσκο τους.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις  27/12 από το συντάκτη Anthony Vamvakas] 

Οι Αθηναίοι rockers The BitterSweet που σχηματίστηκαν το 2007 απο τον τραγουδοποιό και κιθαρίστα Νικόλα Αλαβάνο, ο οποίος υπογράφει τη μουσική και τους στίχους. Μαζί του συμμετέχουν 5 ακόμη εξαιρετικοί μουσικοί: Αντώνης Γκούφας (κιθάρα), Kωνσταντίνος Κοντονίκας (μπάσο), Δημήτρης Ρίγκος (drums & backing vocals), Χριστίνα Παπανδρέου (πιάνο & hammond), Κώστας Μέξης (πιάνο, hammond & electric organ). Η μπάντα επέστρεψε δυναμικά και ανανεωμένη έπειτα απο 6 χρόνια και την τελευταία τους κυκλοφορία "Dancing In The Zoo" με το εκπληκτικό "The Age Of New Delirium", που κυκλοφορεί ανεξάρτητα από τις 17 Δεκεμβρίου σε παραγωγή του ντράμερ Δημήτρη Ρίγκου και Mastering του Γιάννη Χριστοδουλάτου (Sweetspot Productions).

''The Age Of New Delirium'': Ένας τίτλος που κάλλιστα θα μπορούσε να περιγράψει την γεμάτη παραλήρημα και ντελίριο κατάσταση την οποία βιώνουμε τόσο στη χώρα μας, με την οικονομική και κοινωνική κρίση, όσο και παγκοσμίως με ασυναρτησίες πολιτικών, πολέμους, βία, φανατισμό, αποχαύνωση και αποπρασανατολισμό. Κάτι που επίσης μου δημιουργεί σαν συναίσθημα το άλμπουμ, με κομμάτια όπως το "I Like Walking", "Soldier On", "Freetime Land", "Nobody Plays With Me", τα οποία και ξεχώρισα, και σε συνδυασμό με το υπέροχο εξώφυλλο του άλμπουμ απο τον Δημήτρη Καραϊσκο, που απεικονίζει βράχους να χτυπιούνται απο τα κύματα, είναι πως όσα χτυπήματα και να τρως τελικά απο τη ζωή, εσύ παραμένεις σταθερός, με την φθορά σου μεν, όπως τα βράχια απο τα ορμητικά νερά και την αλμύρα, αλλά σταθερός και ζωντανός. Ζωντανός με όπλο ό,τι σε τρέφει και σε κρατάει σε αφύπνιση ενάντια στη σήψη απο τοξικές καταστάσεις και ανθρώπους. Το άλμπουμ είναι 45λεπτο σε διάρκεια με 11 κομμάτια που ούτε ένα δεν περνάει απαρατήρητο. Είναι σαν να βλέπεις την αγαπημένη σου ποδοσφαιρική ομάδα (προσωπικά Ολυμπιακός, Λίβερπουλ) να παίζει ένα μαγικό 45λεπτο και οι 11 παίκτες να δίνουν ρεσιτάλ. Οκ, συμβαίνει σπάνια, αλλά δεν υπερβάλλω - το άλμπουμ δεν κάνει καμία κοιλιά και έχει τα πάντα: γκρούβα, ένταση, ριφάρες, εκπληκτικά σόλο, ψυχεδέλεια και είναι ντυμένο με όμορφα back vocals και πληκτροφόρα.

Η βάση του ήχου της μπάντας είναι η Βρετανική 60's και 70's pop-rock ψυχεδέλεια και progressive, αναμιγμένη με πιο μοντέρνο και σύγχρονο ήχο της britpop και indie rock σκηνής των 90's και 00's. To album ξεκινάει έντονα και δυναμικά βάζοντάς σε κατευθείαν στο ψητό με το ομώνυμο κομμάτι "Τhe Age Of New Delirium". Άρτια φωνητικά γεμάτα σύγχυση, μια φωνή που θέλει κάτι να σου πεί, βρώμικες κιθάρες που δένουν τέλεια με τα δυναμικά τύμπανα και τη γκρουβάτη μπασογραμμή, όπου το μπάσο στο 2:58 κάνει ένα υπέροχο μικρό funky σόλο πάνω απο τα drums λίγο πριν ξαναεμφανιστεί η κιθάρα και φυσικά ένα minimal hammond στο backround που παρόλα αυτά είναι εμφατικό και δίνει ένα αίσθημα αγωνίας, αγκαλιάζοντας υπέροχα τα υπόλοιπα όργανα - νομίζω χωρίς αυτό θα ακουγόταν φτωχό το κομμάτι. Η ταχύτητα πέφτει στο επόμενο κομμάτι που είναι το "War", αλλά όχι και η ένταση. Είναι η τέλεια συνέχεια του προηγούμενου track. Σου δημιουργει ένα αίσθημα προειδοποίησης και ξεσηκωμού, σε καλεί να αντιμετωπίσεις το πολεμικό κλίμα που επικρατεί γενικώς αλλά και μέσα σου. Υπέροχα παραμορφωμένα δυναμικά φωνητικά και ουρλιαχτά συνοδευόμενα απο βρώμικες κιθάρες με tremolo. Ακολουθεί το single του άμπουμ "I Like Walking" που είχε κυκλοφορήσει απο τον Νοέμβρη και έχει ένα υπέροχο παιχνιδιάρικο music video.

Ένα αρκετά εσωτερικό κομμάτι που εκφράζει απόλυτα την ανάγκη για πολύωρο περπάτημα συνοδευόμενο απο σκέψεις, εσωτερική αναζήτηση, αυτοκριτική και γενικότερα ένα διάλογο με τον ίδιο σου τον εαυτό που θα σε βοηθήσει να ξεμπλοκάρεις απο προβληματισμούς και θα σε αποφορτίσει. Έντονο 60's rock n' roll και jazzy ύφος με καταπληκτικές κιθάρες, γκρουβάτα και γεμάτα ρυθμό drums και μπασσογραμμή και ένα εκπληκτικό και παιχνιδιάρικο πιάνο που σε κάνει να θες να χορέυεις.

Σειρά έχει το "Trapped Inside A Basement" με boogie rock ύφος στην αρχή και μπόλικη δόση ψυχεδέλειας μέχρι το σημείο που σβήνει και γίνεται σκληρό με κιθάρες που θυμίζουν ελαφρώς Jack White. "Θα μείνεις παγιδευμένος σε μια κατάσταση μέχρι να περιμένεις δια μαγείας να τελείωσει ή θα κάνεις κάτι γι’αυτό;", αναρωτήθηκα ακούγοντάς το. Το άλμπουμ συνεχίζει να με εκπλήσσει ευχάριστα με ένα απο τα κομμάτια που ξεχώρισα ως ένα απο τα αγαπημένα μου. "Soldier On" ταξιδιάρικο, ψυχεδελικό με εκπληκτικό πιάνο να συνοδέυει τα υπέροχα φωνητικά του Νικόλα Αλαβάνου και κιθάρες γεμάτες μαεστρία και σόλο που σε κάνει να το αγαπάς απο το πρώτο άκουσμα. Μουσικά μου θύμισε πολύ Queen και Τhe Verve και τα φωνητικά Richard Ashcroft. Είμαστε στα μισά του άλμπουμ με το "(It's Been) So Very Long" να με αγγίζει, ξέροντας απο τον τίτλο και μόνο πως θα με κερδίσει και το κατάφερε φέρνοντάς μου στο μυαλό πράγματα και καταστάσεις που μου πήραν αρκετό καιρό να ξεπεράσω, όμως τελικά τα κατάφερα. Aκολουθεί το "Shit" με τα φοβερά backing vocals που με ταξίδεψε πίσω στην εφηβεία και μου θύμισε ακόμη περισσότερο τους The Verve. Η brit-pop νοσταλγία μου συνεχίζεται στο "You And I" που ακολουθεί, ένα πολύ γλυκό γεμάτο ρομαντισμό κομμάτι. Έρχεται ξανά η ώρα της ψυχεδέλειας με το επίσης αγαπημένο μου "Freetime Land", το οποίο απόλαυσα πολλές φορές με κλειστά τα μάτια και τη φαντασία μου να ξεφέυγει σε μαγικά μέρη. Το συγκεκριμένο κομμάτι με έκανε να σκεφτώ επίσης πόσο σημαντικό είναι να δημιουργήσεις έναν δικό σου μικρόκοσμο, όπου θα κάνεις τα πράγματα που σου αρέσουν και θα ταξιδέυεις μέσα σε αυτόν βοηθόντας τον εαυτό σου να ξεφύγει απο την ’’κανονικότητα’’ και το ’’φυσιολογικό’’ που σου επιβάλλουν ως τρόπο ζωής.

Περνάμε στο προτελευταίο κομμάτι του άλμπουμ το "You Know Better" που είναι απο τα πιο κιθαριστικά του άλμπουμ, γεμάτο δυνατές κιθάρες, ρυθμικά και γκρουβάτα drums και μπάσο και το hammond στο backround να κάνει τα δικά του, δημιουργώντας όλα μαζί ένα γνήσιο rock n' roll ηχοτοπίο. Η αγαπημένη φίλη μου ψυχεδέλεια ξαναεπέστρεψε εκεί που δεν το περίμενα στο τελευταιο έπος του άλμπουμ και αγαπημένο μου κομμάτι απο τα 4 που ξεχώρισα, το "Nobody Plays With Me". Κορυφαία σύνθεση που σε ξεσηκώνει με εκπληκτικά ψηλά φωνητικά και όργανα θαμμένα στο reverb που σε εξυψώνουν στο διάστημα.

Νομίζω πως το μουσικό αποτέλεσμα και οι συνθέσεις ήταν άρτια εκτελεσμένες. Αν μπορούσα να βρώ ένα ψεγάδι αυτό θα ήταν στην παραγωγή. Το όλο αποτέλεσμα μου δημιουργεί το συναίσθημα πως οι BitterSweet δεν κυκλοφόρησαν αυτό το άλμπουμ για το θεαθήναι, όπως επίσης δεν έκαναν μια ακόμη αναβίωση ήχου απο το παρελθόν. Οι αναβιώσεις είναι και της μόδας, κάνοντας πολλές μπάντες να ακούγονται ίδιες και δίνοντάς σου την εντύπωση πως δίνουν έμφαση στην αισθητική και το πώς θα ακούγονται, παρά να δουλέψουν πάνω στο μουσικό κομμάτι, όπως έκαναν οι BitterSweet. Από το τελικό αποτέλεσμα καταλαβαίνει κανείς πως ο δίσκος περιέχει μέσα του αγάπη, δουλειά και αφοσίωση. Ήταν λοιπόν μια κυκλοφορία γεμάτη εκπλήξεις που δεν με έκανε να βαρεθώ ούτε δευτερόλεπτο.
 


 

 

8. Sons Of Zevedeus - Sons Of Zevedeus (out 7/1 digitally - April physical/cd)

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Έχει πραγματικά μεγάλη αξία να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για τη μουσική και το ντεμπούτο δίσκο των Αθηναίων "Sons Of Zevedeus", ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά στην απάντηση που έδωσαν τα μέλη της μπάντας στην ερώτησή μας όσον αφορά στις βασικές επιρροές του πρωτότυπου και εξαιρετικά ενδιαφέροντος ήχου τους:

"Ακούμε πολύ μουσική και κάθε φορά οι φάσεις του καθενός απ τη μπάντα αλλάζουν. Ας πούμε πως σίγουρα έχουμε ακούσει πολύ King Crimson, πολύ John Zorn, πολύ Mike Patton. Έχουμε πάει κι έχουμε έρθει με Beach Boys, με ιταλικά τραγούδια των 60’s – 70’s, με Mars Volta, με Tortoise ή με Fleet Foxes. Πολλά soundtracks μας έχουν στοιχειώσει ή TV themes που έχουμε στο κεφάλι μας απ'την παιδική ηλικία. Έχουμε παίξει κι έχουμε αγαπήσει μουσική κλασική, ρομαντική, σύγχρονη του 20ου αιώνα, jazz δίσκους του Mingus ή του Coltrane. Παίξαμε ρεμπέτικα, ψάλλαμε κεκραγάρια, black metal ύμνους και κοπανηθήκαμε με Mastodon, Stravinsky και Άκη Πάνου στα καπάκια."

Και ναι, κοπιάρουμε και... προδίδουμε αυτούσια μιαν απάντησή τους από τη συνέντευξη που ακολουθεί, διότι όλο το προαναφερθέν... σχιζοφρενές και φαινομενικά αταίριαστο "μπουκέτο" επιρροών περνάει με έναν μαγικό και αριστοτεχνικό τρόπο στα αυλάκια του self-titled debut των Sons Of Zevedeus, δημιουργώντας ένα κολασμένο ηχητικό κοκτέιλ, που όμοιό του σπάνια είχες την ευκαιρία να γευτείς και μαζί του να μεθύσεις... Εφτά κομμάτια, έξι ορχηστρικά και ένα με στίχους, εφτά συνθέσεις που με άνεση κοιτάζουν σχεδόν σε όλα τα μουσικά είδη που ξέρεις, πότε στην Ανατολή και στην παράδοση, πότε στη Δύση και στο νεωτερισμό, πότε στο φως, πότε στο σκοτάδι. Πότε στη γαλήνη και πότε σε ταχυπαλμική (δια)ταραχή, πότε στο θόρυβο και πότε στη σιωπή. Ένας εξαιρετικός δίσκος, ένας αληθινά ξεχωριστός και πρωτότυπος δίσκος, μαεστρικά χτισμένος και υπερεμπνευσμένα δωσμένος, μία από τις αγαπημένες μου εγχώριες κυκλοφορίες για την τρέχουσα χρονιά και όχι μόνο.
 


 

 

9. Dream Within A Dream - Marva Von Theo (out 16/1)

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης του ντουέτου στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Το electro ντουέτο της Μάρβας Βούλγαρη και του Θοδωρή Φοινίδη ονόματι Marva Von Theo μας είχε απασχολήσει από τον περασμένο Αύγουστο κιόλας (check nice to meet you), με αφορμή την ακρόαση της μαγικής τους διασκευής στο "Deranged" του μεγάλου David Bowie. Εξίσου έντονα ήταν και τα συναισθήματα που νιώσαμε ακούγοντας και τα πρώτα κομμάτια του σχήματος, τα πανέμορφα και γεμάτα έμπνευση "Unconcern" και "What Is About Me That You Love". Στις αρχές του νέου έτους, οι Marva Von Theo μας έδωσαν το debut album τους "Dream Within A Dream" και αποδείχθηκε αυτό που είχαμε διαισθανθεί εξαρχής: Η Μάρβα και ο Θοδωρής φτιάχνουν εξαίσια μουσική, βασισμένη σε πρωτότυπες συνθέσεις και ευρηματικούς στίχους, με τη φωνή της Μάρβας να δεσπόζει και να σκεπάζει επιβλητικά τους ηλεκτροφόρους -άλλοτε απόκοσμους και άλλοτε φωτεινούς- ήχους που κατακλύζουν καθένα από τα 12 κομμάτια του δίσκου. Το "Dream Within A Dream" είναι ένα συμπαγές αριστοτεχνικά δομημένο και σμιλεμένο διαμάντι, μία από τις καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες κυκλοφορίες του είδους τα τελευταία χρόνια στην εγχώρια παραγωγή.
 


 

 

10. Hotel Hilbert - The After Maths (out 21/12)

Όσο και αν μας είχαν προϊδεάσει με το πολύ δυνατό πρώτο τους single "How To Fix Perfection" (check Nice To Meet You), το Αθηναϊκό rock 'n' roll κουιντέτο, απαρτιζόμενο από την Decy Bell (φωνή) και τους Duru (μπάσο), Thanos S. (κιθάρες), John K. (κιθάρες) και Gino A. (τύμπανα), μας εξέπληξε και μας τάραξε για τα καλά με το ντεμπούτο του, το οποίο κυκλοφόρησε στις... καθυστερήσεις του 2018. 

Twang κιθάρες είναι πρωταγωνίστριες και σέρνουν έναν vintage rock 'n' roll χορό, μπάσο και τύμπανα κρατάν τα... μπόσικα και το ρυθμό, ενώ η one of a kind φωνή της Decy, γλυκειά και θεατρική σε πρώτη ανάγνωση - διαμόνια και στοιχειωμένη σε κάποιες άλλες εκφάνσεις της- σε κρατά σε μία διαρκή εγρήγορση στα 55 λεπτά της διάρκειας του δίσκου. Σχεδόν αψεγάδιαστος, θα μπορούσε να βρίσκεται και πολύ ψηλότερα στη λίστα μου, αν είχα το χρόνο για επιπλέον ακροάσεις, ενδεχομένως δεμένες και με (περισσότερα) προσωπικά μου βιώματα, γεγονός που πάντα ενισχύει την αναρρίχηση του εκάστοτε άλμπουμ σε μία λίστα ανασκόπησης, όπως η παρούσα. Δεν χρειάζεσαι όμως πολύ χρόνο, για να συνειδητοποιήσεις πως στο "Ξενοδοχείο Χίλμπερτ" έχεις πολλούς χώρους να εξερευνήσεις και πολλά μέσα τους να ζήσεις, πολλά συγχαρητήρια για τούτο το εξαιρετικά όμορφο και καλοδουλεμένο debut.  
 


 

 

11. 4 ½ - Αντώνης Λιβιεράτος (out 7/11)

Εξαιρετικό, πολυσυλλεκτικό και βαθιά ποιητικό πόνημα από τον... μπαρουτοκαπνισμένο και πολυσχιδή Αντώνη Λιβιεράτο.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 7/11 από το συντάκτη Mike N.] 

Κυκλοφόρησε σήμερα (7/11) το νέο άλμπουμ του πολυσχιδή και μουσικά αεικίνητου Αντώνη Λιβιεράτου, 4ο προσωπικό κατά σειρά και πρώτο με ελληνικούς στίχους εδώ και 18 χρόνια - είχε προηγηθεί "Το Πλαστικό Κουτί" (Hitch Hyke, 2000).

Ο... κύριος με το καπέλο, ιδρυτικό "στέλεχος" των Illegal Operation (μέλος τους ως το 2004) και των Chapter 24, μέλος των Sigmatropic, των Dr. Atomik και των Headless Elvis, συνεργάζεται για πρώτη φορά με την Puzzlemusik και μας δίνει το "4 ½". 13 κομμάτια, 11 τραγούδια και 2 ορχηστρικά, 56 ολόκληρα λεπτά πυκνής και συμπαγούς μουσικής, εξαιρετικοί βαθιοί στίχοι, θεατρική γοητευτική ερμηνεία, δείγματα υψηλής τραγουδοποιίας ξεπροβάλλουν σε κάθε πτυχή τούτου του αληθινά σημαντικού δισκογραφήματος. Ο ήχος πηγαινοέρχεται -άλλοτε σε γρήγορους και άλλοτε σε αργόσυρτους ρυθμούς- ανάμεσα σε ποικίλα μουσικά είδη, με τη jazz και τα παρακλάδια της rock 'n' roll να στροβιλίζονται εναλλάξ και συγχρόνως ενωμένα στα ηχεία μας. Τα πλήκτρα είναι σε πρώτο πλάνο, οι κιθάρες συνοδεύουν στις περισσότερες των περιστάσεων διακριτικές, υπάρχουν όμως σημεία και κομμάτια, στα οποία παίρνουν περισσότερο πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι μπασογραμμές είναι χειρουργικά φαρμακερές, ενώ η μετρημένη -μα καταλυτικότατη- χρήση των πνευστών δρα απογειωτικά. Υπεύθυνος για την εξαιρετική και πρωτοπόρα παραγωγή, ο ίδιος ο Αντώνης Λιβιεράτος.

Το leading single "Βήματα Στις Σκάλες" είναι υπέροχο, το ίδιο και το σκοτεινό "Κάποιος Κάπου", το ίδιο και η αστική ποιητική σπουδή του "Καύσωνα". Από την άλλη, το "4 ½" είναι ένας καθαρά δίσκος συνόλου, ακούγεται καλύτερα στο όλον του και όχι σπαστά και κομμάτι κομμάτι. Αξίζει και με το παραπάνω τα 56 λεπτά που σου ζητάει για να αφεθείς στο πολυδιάστατο και extra rewarding μεγαλείο του. Ένας από τους καλύτερους εγχώριους ελληνόστιχους δίσκους της χρονιάς.
 


 

12. UBIK - Head On

Αστείρευτη ενέργεια, post-punk ιδρώτας, sophisticated σκοτεινός θόρυβος και σαματάς, φοβερά παιξίματα, εξαιρετική για το είδος της τραγουδοποιία και ιδού ένα ακόμα σούπερ ντεμπούτο από το 2018. Η παρέα του Χρήστου (φωνή), του Κώστα (τύμπανα), του Γιάννη (μπάσο) και του Γιώργου (κιθάρα) ήρθε για να μείνει και να... δώσει πόνο, δεν αστειεύεται και παραδίδει μία πρόταση που παρόλο που εκ πρώτης όψεως μοιάζει παλλαϊκή και ειπωμένη, βρίθει φρεσκάδας και νέων στοιχείων. Και επ'ουδενί δεν στέκεται στα αυτονόητα και ασφαλή μονοπάτια του συγκεκριμένου ήχου, τουναντίον σκάβει με πείσμα και περίσσιο ταλέντο σε λαγούμια άγνωστα κα πέρα για πέρα περιπετειώδη. 
 


 

 

13. Ψύλλοι Στ'Άχυρα - Ψύλλοι Στ'Άχυρα (out 12/1)

Νεωτεριστικά... παλιομοδίτικο ελληνόστιχο ελληνικό ροκ από τη λεβεντογέννα Θεσσαλονίκη.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 29/1 από το συντάκτη Mike N.] 

Για τους εκ Θεσσαλονίκης Ψύλλους Στ' Άχυρα σας είχαμε "προειδοποιήσει" σε πρόσφατο Nice To Meet You τον περασμένο Δεκέμβριο (2017). Λίγο αργότερα, στις 12 Ιανουαρίου, η παρέα των Ηρακλή Δαϊτση (φωνή, ακουστική κιθάρα), Νίκου Βρύζα (ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά), Άρτεμις Παρλαμπά (ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά), Σάκη Δρακούλη (τύμπανα) και Χάρη Κατόπη (μπάσο, φωνητικά) μας δίνουν από την Puzzlemusik τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο και είναι πολύ καλός, όπως τον περιμέναμε. Όχι. Για την ακρίβεια είναι ακόμα καλύτερος απ'ό,τι τον περιμέναμε...

11 σπάνιας έμπνευσης και ποιότητας ελληνόστιχα αγνού και "καθαρού" ροκ κομμάτια, παιγμένα από μία σφιχτοδεμένη σαν με αλυσίδες μπάντα, μέσα στην οποία φαίνεται καθαρά πως υπάρχουν τόνοι ψυχής και ροκ εν ρολ ιδρωμένης ενέργειας. Από το εναρκτήριο "Ακορντεόν" ως και το καταληκτικό "Βαλσάκι του Κακού Εαυτού" και μέσα στα 66 λεπτά της συνολικής διάρκειας τους δίσκου, συμβαίνουν πραγματικά αξιοσημείωτα και ενίοτε συγκλονιστικά μουσικά πράγματα - δρώμενα που κατά τη διάρκεια της ακρόασης σε κρατούν σε μία τεταμένη και αγωνιώδη κατάσταση και εντέλει σε αφήνουν συγκινημένο και κάπως αποσβωλομένο να περιφέρεσαι σαν εκστασιασμένο φάντασμα, βηματίζοντας πότε πίσω στη δεκαετία του '90 και πότε στο σήμερα. Ναι, η (καταπληκτική) παραγωγή του... εταιρειάρχη Χρήστου Αλεξόπουλου (ιδρυτής της Puzzlemusik) παραπέμπει, αποπνέοντας μια υπέροχη νοσταλγία, στη "χρυσή εποχή" του ελληνόστιχου ελληνικού ροκ, στα ένδοξα 90's, τότε που κάτω απ'την ομπρέλα των Τρυπών και των Σπαθιών δεκάδες μπάντες εμφανίζονταν από παντού και μας έδιναν τις δουλειές τους - σε πολυεθνικές εταιρείες μάλιστα... Ακούσαμε τότε διαμάντια, ακούσαμε όμως και μεγάλες πατάτες... Στην περίπτωση των Ψύλλων πάντως, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: αν έβγαζαν το ντεμπούτο τους τότε, θα έγραφαν ιστορία... Απ'την άλλη, αν αυτή (η ιστορία), είναι δίκαιη και αξιοκρατική, θα πρέπει αβλεπί να γράψει στις σελίδες του "Ελληνικού Ροκ" τούτους τους Θεσσαλονικούς δαίμονες, με μεγάλα γράμματα και σε περίοπτη θέση...

Ειδική μνεία στην περίπτωση του Ηρακλή Δαϊτση, μία εκπληκτική και απείρως εκφραστική ελληνική φωνή, η οποία κατέχει δυνατότητες τεράστιες και ερμηνευτική γκάμα σχεδόν ατέλειωτη. O Ηρακλής είναι και υπεύθυνος για τη μουσική (ενορχήστρωση όλη η μπάντα) και για τους ειλικρινά πρωτότυπους και βαθιά ποιητικούς στίχους. Πηγαίο ταλέντο, πλαισιωμένο από 4 εξίσου δημιουργικούς και ταλαντούχους μουσικούς και -voila!- εδώ ένα από τα καλύτερα ελληνόφωνα (και όχι μόνο) debut albums των τελευταίων χρόνων... 
 


 

 

14. 3 - Σούπερ Στέρεο (out 8/10)

Μεστό και συμπαγές, φρέσκο και πρωτότυπο, το 3ο άλμπουμ των Σούπερ Στέρεο ρέει σαν νερό και απαιτεί διαδοχικά ριπίτς...

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 29/10 από το συντάκτη George Dimitriadis] 

Στις αρχές του Οκτώβρη έσκασε μύτη η νέα, τρίτη κατά σειρά, δισκογραφική δουλειά των Super Stereo.

4 χρόνια μετά το «Τέρας», ο Θανάσης Dzingovic και η παρέα του μας δίνουν ίσως τον πιο άρτιο και καλοδουλεμένο δίσκο τους. 

Οι Super Stereo σχηματίστηκαν το 2004 στη Θεσσαλονίκη. Tο 2007 κυκλοφόρησε η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της μπάντας, με τον τίτλο «Σούπερ Γκόμενα», ενώ -όπως προείπαμε- το 2014 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους, το «Τέρας». Το «3» κυκλοφόρησε επίσημα στις 8 Οκτωβρίου του 2018 και όπως διαβάζω στο εσώφυλλο του CD, οι ηχογραφήσεις έγιναν την περίοδο 2014-2017. Μη σας κάνει εντύπωση η μακρά περίοδος ηχογραφήσεων και τα μεγάλα διαστήματα ανάμεσα στους δίσκους. Αν πατήσετε play στη μουσική των Super Stereo, θα διαπιστώσετε έναν ψαγμένο ήχο, δουλεμένο και στημένο σε όλη του την έκταση, έχοντας φροντίσει την παραμικρή λεπτομέρεια.

Επίσης, αν έχετε δει τον Dzingovic πάνω στη σκηνή, μάλλον ήδη ξέρετε ότι φοράει μια γαλαζοπράσινη Fender, με ένα αυτοκόλλητο που λέει «We Dance Together». Την πρώτη φορά που θα ακούσετε το "3", θα νιώσετε σαν να φάγατε μια σφαλιάρα. Στη δεύτερη ακρόαση θα διαβάζετε τους στίχους ενώ ακούτε τα τραγούδια, στην τρίτη περατζάδα - θα κουνάτε ποδαράκια στο ρυθμό και θα κάνετε air guitar τραγουδώντας τα λόγια.

Οι κιθάρες του Dzingovic είναι αδιανόητα εκρηκτικές και μαζί με τα τύμπανα του Δημήτρη Οικονόμου χαράζουν το δρόμο που θα πάρεις ακούγοντας το δίσκο. Το μπάσο του Βασίλη Βασιλόπουλου είναι εκεί, επιβλητικό όπου πρέπει, η παρουσία του δεσπόζει στα περισσότερα κομμάτια, ενώ τα κρουστά και το θέρεμιν που συνεισφέρουν η Ανθή Κύρκου και η Εύα Ντούρου αντίστοιχα, έρχονται να δέσουν τον ήχο, βάζοντας τις πιο όμορφες πινελιές για το τελικό αποτέλεσμα. Οι δυο τους αναλαμβάνουν να μη μας λείψει ο Ορέστης Μπενέκας σε αυτόν τον δίσκο, μιας και έχουν αναλάβει την υπόθεση κουμπάκια και πλήκτρα.

Το "3" είναι σαν ένα μικρό διαστημόπλοιο, που στα 40 λεπτά της διάρκειας του, σε κάνει μια βόλτα από το Λονδίνο του ’60, από κει σε πετάει σε ένα πατάρι – προβάδικο στη new wave Θεσσαλονίκη στα late 80s, μετά σε πάει μια βόλτα στο Λος Άντζελες σε μια συναυλία των Pavement στις αρχές των 90s, για να σε προσγειώσει στο Manchester ένα μουντό πρωινό του 1995.

Ξέχασα να σας πω πως όσο χορεύετε με τη μουσική, ενδέχεται να σας έρθουν κλάματα ακούγοντας τους στίχους, τους οποίους φτύνει ο Dzingovic, φτύνοντας κατάμουτρα παράλληλα την κοινωνία, το χρόνο, την αδικία και βγάζοντας γλώσσα στην κατάθλιψη της εποχής μας και τα πρέπει που κουβαλάμε από τα σπίτια μας...


"Γλυκιά αδιαφορία παντού.
καταθλιψούλα 
καταθλιψάρα 
μια χαζομάρα που την είχα από παλιά 
τώρα τη σφίγγω αγκαλιά 
καθώς τινάζουν τα χαλια οι νοικοκυρές 
τα καλοκαίρια στα μπαλκόνια 
και γράφω τούτες τις γραμμές 
μα πριν περάσουν δυο στιγμές 
είναι για μένα βαρετές 
σαν μακαρόνια σκέτα 
κι άμα το θέλεις ακουσέ τα"


Να το ακούσετε το «3», διαρκεί και κοστίζει λιγότερα από μια συνεδρία με τον ψ, φέρνοντας τα ίδια αποτελέσματα.
 


 

 

15. Εβδομαδιαίον Πρόγραμμα - Stavros Van Der Wilt (out 7/6)

Ο Van Der Wilt μας δίνει δείγμα του μεγάλου ταλέντου του στον πρώτο ολοκληρωμένο solo δίσκο του...

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 7/6 από το συντάκτη Mike N.] 

O Stavros Van Der Wilt είναι ένας 42χρονος μουσικός απύθμενου ταλέντου, πληκτράς, συνθέτης, στιχουργός και ενορχηστρωτής. Τον παρακολοθούμε από την... εφηβεία του, μιας και μεγαλώσαμε στις ίδιες γειτονιές, ήπιαμε τις πρώτες μας μπίρες στις ίδιες καφετέριες και στα ίδια μπαρ, σπάσαμε το κεφάλι μας για να βρούμε το νόημα της ζωής και του έρωτα στους ίδιους τοίχους, περπατήσαμε τραγουδώντας Μπακιρτζή και Χειμερινούς Κολυμβητές στους ίδιους δρόμους... Τα χρόνια πέρασαν, όχι θα κάθονταν και θα περίμεναν, το νόημα της ζωής και του έρωτα ακόμα αναζητείται, ο καθένας από εκείνη τη γειτονιά πήρε τον δικό του δρόμο, όμως η μοίρα φέρνει κοντά ξανά κάποιους ανθρώπους, που ξέρεις πως δεν τους έχασες ποτέ...

Ο Σταύρος γράφει άπειρη μουσική, για τον εαυτό του, για φίλους του, για τραγουδιστές και για τραγουδίστριες, για την μπάντα του, τους φοβερούς και τρομερούς AM:PM (After Midnight Popular Music), ​οι οποίοι μας έχουν συστηθεί από το 2010 με το self-titled debut τους κι έκτοτε περιμένουμε το δεύτερο βήμα τους (έρχεται σύντομα απ'ό,τι μαθαίνω). Σήμερα (7/6) κυκλοφορεί όμως τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, ο οποίος ονομάζεται "Εβδομαδιαίον Πρόγραμμα" και η πρόακροασή του από πλευράς μας αποκάλυψε ένα πολυσυλλεκτικό αρτιότατο δισκογράφημα, μία δημιουργία που μέσα της παίρνει σάρκα και οστά όλο το μουσικό όραμα του Van Der Wilt. Το τραγούδι αναλαμβάνουν εκλεκτοί φίλοι και συνοδοιπόροι του όλα αυτά τα χρόνια, ο αγαπημένος μας Σταύρος Δάλκος, ο Γιώργος Rous, ο Νικόλας Καραναστάσης, ο Δημήτρης Νέγκας, η Άσπα Μεταλληνού, η Σαλίνα Γαβαλά και η Λουκία Κλεώπα, η οποία είναι και υπεύθυνη για την καλλιτεχνική επιμέλεια του δίσκου. Όταν οι προαναφερθέντες δεν τραγουδούν, πέφτουμε στα δύο ορχηστρικά που ανοίγουν και κλείνουν το δίσκο - αριστουργήματα! "Εβδομαδιαίον Πρόγραμμα" λοιπόν, ένα κάπως σαν concept άλμπουμ που διηγείται τις ιστορίες διαφορετικών χαρακτήρων, ξεκινώντας από το πρωί της Δευτέρας και καταλήγοντας στο ξημέρωμα της μελαγχολικής Κυριακής. Ένα μουσικό ταξίδι γεμάτο συναισθήματα, απορρέοντα από παντοδύναμες εικόνες που γεννούν οι ευρηματικοί στίχοι και οι αληθινά εξαιρετικές συνθέσεις... Το δημιούργημα του Σταύρου είναι ολοκληρωτικά υπέροχο από την αρχή ως το τέλος του και αποτελεί σίγουρα μία από τις καλύτερες ελληνόστιχες (και όχι μόνο) εγχώριες κυκλοφορίες της χρονιάς ως τώρα. 
 


 

 

16. Ουρανός - Στέρεο Νόβα (out 4/5)

Η μεγάλη επιστροφή ήταν περιπετειώδης και -προς τιμήν της- δεν πάτησε σε γνώριμα και ασφαλή μονοπάτια...

[ακολουθεί το review του Υπογείου για το δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 10/5 από το συντάκτη George Dimitriadis] 

Οι Στέρεο Νόβα. Ο φίλος που θα είναι πάντα εκεί, κυρίως στα δύσκολα.

Φθινόπωρο του 1999. Λιγές ημέρες μετά το μεγάλο σεισμό της Αθήνας, πιστοί στη φρενίτιδα της εποχής, πήραμε αυτοκίνητα με πράγματα και βάρκες φορτωμένα, να φύγουμε όπως όπως από την Αθήνα των μετασεισμών και των χάρτινων κτιρίων. Εκεί, σε ένα μεγάλο σπίτι χωρίς internet, smartphones, youtube και λοιπά άλλα διαόλια, οι ωρές περνάνε πάνω από ένα μικρό φορητό μαύρο ραδιοφωνάκι, το οποίο το χρησιμοποιούσαν οι μεγάλοι του σπιτιού για να ακούνε την ΑΕΚ τις Κυριακές. Οι δονήσεις είναι αισθητές και εκεί, αλλά εμείς είμαστε παιδιά και χορεύουμε στο ρυθμό του Παζλ στον Αέρα που παίζει ένας τοπικός σταθμός. Τι είναι μια ανάμνηση στ’ αλήθεια;
 

Άνοιξη του 2018. Αυτό που ταξίδευε από στόμα σε στόμα και είχε αρχίσει να ακούγεται ολοένα και περισσότερο, γίνεται τελικά πραγματικότητα. Χωρίς φανφάρες, δράματα ή διάθεση προχειρότητας, οι σΝ επανενώνονται για συναυλίες και κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ μετά το Βιταμίνα Τεκ του 1997. Ουρανός. Απέραντος και καθαρος.

Αυτό εδώ δεν είναι ένα κανονικό review. Αυτό είναι μια βουτιά από τον πιο απόκρημνο βράχο στα πιο γαλανά νερά. Μια βουτιά εσωτερική, λυτρωτική. Βουτιά προς τα μέσα. Μια ματιά στον στον 17χρονο εαυτό μου, που ακόμα και αν οι σΝ ήταν ανενεργοί, πέρασε όλα αυτά τα χρόνια μαζί τους. 

Για τις συζητήσεις με την Ειρήνη στα βράχια στο Γαλάτσι, μέχρι το πρωί, σχετικά με τη σημαντικότητα του πρώτου δίσκου των σΝ. 

Για τις Κυριακές που έχω ξυπνήσει και έχω βρει στο κινητό μου 25 sms από την Τόνια, με ιστορίες και συναισθήματα που έγιναν κείμενα ολόκληρα, απλά και μόνο επειδή την προηγούμενη νύχτα άκουσε ένα στίχο από ένα τραγούδι τους.

Για την Μαρία που γεννήθηκε το 1994. Είναι όμως ο μόνος 24χρονος άνθρωπος που μπορεί να σου μιλήσει σα να έχει ζήσει όλα τα 90s και όλη την πορεια του γκρουπ με το πόδι πατημένο στο γκάζι.

Για εκείνη την Πρωτομαγιά στον Ωρωπό που την περάσαμε με αλκοόλ και ένα κινητό που έπαιζε σΝ για πάντα. Τότε που το Σόνικα Τριπ ήταν το καλύτερο τραγούδι του κόσμου και εμείς ακόμα ανέμελοι και ξένοιαστοι.

Αυτός δίσκος λοιπόν φέρει βαρύ συμβολισμό για εμένα. Με συνδέει με ένα παρελθόν που παλεύω να μην ξεχάσω, ένα παρελθόν ανέμελο. Και μας έρχεται σε μια εποχή που το μαζί είναι μια επιτακτική ανάγκη.
 

Track by Track

Τρίγωνο Φως: Όταν σηκώνεσαι το πρωί, ο σκύλος σε ακολουθεί μέχρι το σαλόνι, τραβάς την κουρτίνα και κίτρινο φως απλώνεται παντού.

Ισορροπία: Τραγούδι από το παρελθόν. Spoken words και κουμπάκια. Σφίξιμο στην καρδιά.

Τα Δέντρα: Η διαδρομή από την Χαβούλη, δεξιά στον κακοτράχαλο χωματόδρομο με τις πέτρες, που σε αποζημιώνει όταν φτάνεις στην μεγευτική παραλία της Νεφτίνας. Ένα τραγούδι χωρίς λόγια που μοιάζει με παραμύθι. Σαν την Λήμνο.

Γέφυρες: Το πιο μικρό στολίδι που βάζεις στο δέντρο τα Χριστούγεννα και δένει όλα τα υπόλοιπα μεταξύ τους.

Βίντεο Κλαμπ: Στο πάρτυ με τη δυνατή μουσική και το στριμωξίδι. Η στιγμή που καταφέρνεις μέσα στο χαμό να μιλήσεις με το κορίτσι που σε κοιτάει και ύστερα πετάει.

Νέα Μόδα: Η "Νέα Μόδα" ξεχειλίζει αγάπη, άνοιξη και φως. Μας συστήνεται την πιο ιδανική στιγμή.

Ουρανός: Η στιγμή που το αεροπλάνο πατάει στο διάδρομο και επιστρέφεις σπίτι, ενώ έχουν περάσει χρόνια.

Ασύμμετρη Διάταξη: Αφύλαχτες διαβάσεις. Αυτες που πάντα θα μας κάνουν να κοιτάμε για το τρένο που ίσως έρχεται, χωρίς να προσέχουμε τις χορταριασμένες ράγες.

Πισίνα: Ευφυές και αιχμηρό στην απλότητα των λίγων δευτερολέπτων του.

Θηβών: Την είχατε περπατήσει στα παιδικά σας χρόνια; Έχετε πάει τελευταία; 

Ζενιτ – Ε: Μια παλιά φωτογραφία, μια στιγμή. Ασήμαντη απέραντη.

Διασταύρωση Ρέηβ: Χορεύετε, ε;

Δίαυλος 7: Undertones από τους μετρ του είδους, την ώρα που πέφτει ο ήλιος και ένα καλοκαιρινό μπουρίνι σου χτυπάει το παρ πριζ.

Ακτογραμμή: Ενσυναίσθηση. Σε κάθε βήμα. Μόνο αυτό. Για να μη ζήσουμε ξανά ανέφικτες υποσχέσεις.

Νέα Μόδα (Pad Mix): Τα χώματα που κυλιόμασταν παιδιά. Η Νέα Μόδα είναι παλιά.
 


 

 

17. 2XXX - Λεξ

Δεν είμαι του hip-hop, ποτέ δεν ήμουν, με κάποιες Terror X-Crew (τελικά, ήταν Χρυσαυγίτες;) και... Ροδίσιες (τελικά τους πήρε το... Ποτάμι;) κολληματικές εξαιρέσεις. Εδώ όμως οι λέξεις ρέουν σαν χείμαρροι και παρασέρνουν κάθε μουσικό και προσωπικό στεγανό, γκρεμίζουν τείχη και χτίζουν νέες εποχές, απροσδιορίστου χρόνου που ορίζεται με αγνώστους ΧΧΧ. Ακούγεται στην ολότητά του και (σου) αποκαλύπτεται έτσι το ακαριαίο αλλά και το βραδυφλεγές μεγαλείο του... 
 


 

 

18. Post Lovers - Post Lovers (out 10/12)

Πανέμορφο indie pop δημιούργημα με άποψη από την Ελένη Καραγεώργου με τη σφραγίδα του Coti K. στην παραγωγή.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Ένα πανέμορφο εγχώριο debut μας επιφύλασσε το τέλος της χρονιάς. Η Ελένη Καραγεώργου και το project/σχήμα της Post Lovers μας είχαν συστηθεί το 2017, όταν και είχαν κυκλοφορήσει το single “Melbourne/Going Anyway” της επετειακής σειράς “A Distant Victory Singles Club” για τα 10 χρόνια της Inner Ear Records. Ένα χρόνο αργότερα, από την ίδια δισκογραφική, έρχεται και το πρώτο self-titled full LP. 13 tracks, minimal καλοφτιαγμένα μικρής διάρκειας indie pop/folk διαμαντάκια, ρέουν γεμάτα έμπνευση στα 34 λεπτά του δίσκου. Η ξεχωριστή φωνή της Ελένης δίνει στους βαθιά βιωματικούς στίχους έξτρα συναισθηματικό φορτίο, ενώ ταυτόχρονα προσδίδει στα κομμάτια μία συμπαγή μελωδική σταθερότητα και στο δισκογράφημα εν γένει μία γοητευτική σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Η ενορχήστρωση και η παραγωγή (υπεύθυνος ο "ιστορικός" Coti K.) απλώνει διακριτικά μία συγκρατημένη από τα 90's ερχόμενη νοσταλγία, που γλυκά σε κερδίζει και ενίοτε σε καθηλώνει. Κομμάτια όπως το opening "Act Sister Act", το ακόλουθο "Being", το "On Sundays" και το υπεραγαπημένο "Missing Dots" είναι δείγματα εξαιρετικής τραγουδοποιίας. Όχι πως τα υπόλοιπα 9 υστερούν, δύσκολα θα βρεις τραγούδι στο "Post Lovers" που θα το περάσεις ελαφρά τη καρδία. 
 


 

 

19. Λάρυμνα - Μαρία Λατσίνου & Mokita (out 27/4)

Διάβασα κάπου πως δεν πρόκειται για ένα δύσκολο στην ακρόασή του δίσκο. Και, προφανώς, είναι τούτη μία άποψη που οφείλω να σεβαστώ, από την άλλη θα παραθέσω και γω τη δική μου, που είναι αντίθετη. :) Δεν είναι εύκολος δίσκος το "Λάρυμνα", η πολυπλοκότητά του έγκειται σε όλους τους τομείς που συγκροτούν το τελικό του αποτέλεσμα, το οποίο όμως είναι εντέλει μεγαλειώδες και εθιστικό. Η ποιητικότητά του είναι το μεγάλο του όπλο, απλώνεται σαν απαλή συννεφιά στον ουρανό, πλέκει εικόνες και αισθήματα, οι λέξεις, οι ήχοι και η φωνή της Λατσίνου χτίζουν ένα μουσικό σύμπαν, στο οποίο θα βυθιστείς - αν αφεθείς. Είπαμε, ο δίσκος δεν είναι "ευκολάκι" και (σου) ζητάει προσοχή, για να μπορέσει να σου αποκαλύψει στην ολότητά του τα όσα μαγικά κρύβει στ'αυλάκια του.
 


 

 

20. CHICKN - WOWSERS! (out 11/5)

Ο Άγγελος Κράλλης και η ανανεωμένη παρέα του, αλλάζουν σχεδόν στο 100% το ηχητικό τους πλαίσιο, όπως αυτό οριοθετήθηκε στο self-titled debut του 2016, φορούν γυαλιστερά κοστούμια, κατεβάζουν πνευστά και φτιάχουν ένα καταιγιστικό acid glam δίσκο γεμάτο ενέργεια και ηφαιστειώδη δύναμη. Κάτω από αυτά, την ενέργεια και τη δύναμη, κρύβονται τόνοι δημιουργικότητας και πειραματισμού, υψηλής μουσικής ευφύιας και αλήθειας.
 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
50+1 Δίσκοι
για το 2019
(07/01/2019)
ypogeio.gr
Top-20 Albums Of 2018
(+10 εγχώρια άλμπουμ)
by Tasos Zannis
(06/01/2019)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Ιούλιος 2017
(02/08/2017)
ypogeio.gr
Τα 10 Καλύτερα Live
Της Ζωής Μου Ως Σήμερα
(25/02/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ