To ypogeio.gr

Then We Take The 10's:

Οι 15 Καλύτερες Συναυλίες

(+2 απογοητεύσεις +2 misses)


Κι ενώ η νέα συναυλιακή δεκαετία ξεκίνησε ήδη με αλλεπάλληλες εκρηκτικές ανακοινώσεις (Red Hot Chili Peppers, The National, Idles, Foals, Chromatics, Caribou, Massive Attack κ.α.), ο Mike Nikolitsis κοιτάζει πίσω και καταγράφει τις 15 καλύτερες συναυλίες των 10's.


Οκέι, ο τίτλος είναι λίγο ανακριβής και σηκώνει επεξήγηση. Διότι τα 15 live που θα παραθέσω παρακάτω ήταν τα καλύτερα κατά τη δική μου γνώμη, ήταν τα δικά μου υποκειμενικά αγαπημένα. Ήταν 15 συναυλίες που εγώ προσωπικά πέρασα γαμάτα, έδωσα... ψυχικό και σωματικό πόνο. 15 συναυλίες που έγινα ένα με τους μουσικούς και το συγκρότημα, 15 νύχτες που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Πριν περάσω στη λίστα, να αναφέρω απλώς πως η δεκαετία που πέρασε ήταν αρκούντως ένδοξη για τα εγχώρια συναυλιακά δρώμενα, με πλήθος gigs και festivals να λαμβάνουν χώρα στην πρωτεύουσα, αλλά και στην περιφέρεια. Η νέα τάξη πραγμάτων στη δισκογραφία, που αποδίδει λιγότερα έσοδα από τις πωλήσεις δίσκων, αναγκάζει τις μπάντες -ακόμα και τις μεγαλυτέρες- να "τουράρουν" ακατάπαυστα για να εξασφαλίσουν το (ευ) ζην κι έτσι να φτάσουν σε χώρες με ενδεχομένως πιο περιορισμένο αριθμητικά κοινό ζητώντας κάπως μικρότερες αμοιβές απ'ό,τι παλιότερα. Έτσι, είχαμε την ευκαιρία να δούμε και κάποια πολύ μεγάλα ονόματα και μάλιστα πάνω στην ακμή τους.

Ακολουθεί η λίστα με αξιολογική σειρά. Τα κείμενα που είναι italics και σε εισαγωγικά είναι απόσπάσματα από τα reviews μου πάνω στις συναυλίες, αλλά και άλλων Υπόγειων συντακτών. Σε αυτή την περίπτωση σημειώνω το όνομά τους. Στο τέλος της λίστας, ακολουθούν δύο ακόμα πολύ δυνατές συναυλίες που όμως δεν μπόρεσαν στο τσακ να μπουν στη λίστα, δύο μεγάλες απογοητεύσεις, καθώς και δύο τεράστια και τελικά αδικαιολόγητα misses


If You Like This, Check Also This: 
Then We Take The 10's: 50 Δίσκοι, 200 Τραγούδια και 4.000 Υπόγειες Λέξεις
Then We Take The 10's: [The Greek Edition] 50 Δίσκοι και 170 Τραγούδια

 

 

1. Nick Cave & The Bad Seed (Tae Kwon Do Arena, 16/11/2017)

"Ο χρόνος σταμάτησε και συγχρόνως έτρεχε, οι 2+ ώρες πέρασαν σφαίρα και συγχρόνως μου φάνηκαν αιώνες, ο Cave ξόρκισε το κακό, το δικό του, αλλά και το δικό μας, ο Cave έσπασε το ταβάνι του σταδίου και μας πήρε μαζί του για να σπρώξουμε τον ουρανό και να δούμε τι έχει μετά. Βρήκαμε σκοτάδι, μετά βρήκαμε φως, πάλι (πιο βαθύ) σκοτάδι, πάλι (εκτυφλωτικό) φως. Και στο τέλος, αφού απαλλαχτήκαμε από τους 1000 τόνους πόνου και θλίψης που αναλογούν στον καθένα μας σε τούτη τη ζωή, περάσαμε σε μία άλλη Διάσταση, όπου μπορέσαμε να επαναπροσδιορίσουμε ποιοι είμαστε και πού πηγαίνουμε..."


read full live review (ομαδικό x 8) εδώ.   


 

2. Godspeed You! Black Emperor (Gazi Music Hall, 29/4/2018)

"Στην πάνω τελευταία σειρά ενός εξώστη που σε βάθος χωρούσε μετά βίας 3 άτομα, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ανάμεσα σε 10 φίλους μου, είδα μία συναυλία από αυτές που σε καθηλώνουν από το πρώτο δευτερόλεπτο και σε αφήνουν στο πέρας τους σχεδόν ημιθανή από την μουσική ηδονή και πανδαισία. Με καμία απολύτως λέξη από το στόμα τους και με μονάχα μία (“HOPE”) από τα video walls στην αρχή της σχεδόν δυομισάωρης συναυλίας τους, οι Godspeed You! Black Emperor κατάφεραν να επικοινωνήσουν μαζί μας εκατομμύρια πράγματα, μέσα από ολοκληρωτικά υπέροχες μακροσκελείς μουσικές συνθέσεις, δωσμένες ζωντανά με έναν ισοπεδωτικό και υψηλά αριστοτεχνικό τρόπο."


read full review (ομαδικό x 2) εδώ.


 

3. Goat (Gagarin, 17/10/2015)

photo by Andreas Panopoulos
 

"Mία αξέχαστη εμπειρία γεμάτη χορό και έκσταση, μυστικισμό και παγανισμό και αισθησιακό τρόμο, αν έμπαινε μέσα στο Gagarin o Διόνυσος εκείνο το βράδυ θα ρωτούσε γεμάτος ενθουσιασμό “Τι φάση;” και ευθύς αμέσως θ’άρχιζε τα δικά του..." 


read full review here και check Top-5 Live 2015.


 

4. Kasabian (Πλατεία Νερού - Ejekt Festival, 27/6/2012)

τα γαλάζια ανθρωπάκια στη μέση δεξιά είμαστε εμείς, είναι τα t-shirts που είχαμε φτιάξει με το fan club.
 

Μπορεί πια να δυσκολεύομαι να τους ακούσω ελέω των δύο τελευταίων τους... ανήκουστων δίσκων ("48:13", 2014 - "For Crying Out Loud", 2017), όμως τότε τους προσκυνούσα και τους άκουγα ολημερίς και ολονυχτίς. Και ήταν τότε οι Kasabian το "world's best live act" και το βράδυ της 27ης Ιουνίου του 2012 στην Πλατεία Νερού απέδειξαν και με το παραπάνω τον εν λόγω χαρακτηρισμό, έχοντας στη φαρέτρα τους 3 πολύ πολύ καλούς δίσκους και πλήθος από κομματάρες για να γεμίσουν το setlist. Ήταν η πρώτη φορά που έρχονταν στην Ελλάδα (θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια άλλες 2) και η δεύτερη που τους έβλεπα, καθώς τον Φλεβάρη του ίδιου χρόνου τους είχα δει στο Alcatraz του Μιλάνου.  


 

5. The Black Angels (Fuzz, 4/12/2013)

Η πρώτη πτήση των Μαύρων Άγγελων πάνω από τον Ελληνικό ουρανό ήταν και η καλύτερη, η πιο μεστή και η πιο ένδοξη. Μία νύχτα γεμάτη αγνή, αμόλυντη και ανεπιτήδευτη ψυχεδέλεια, στην οποία οι Τεξανοί έπαιξαν παπάδες και μας παρέσυραν στον απέραντο περιπετειώδη κόσμο τους.


 

6. Allah Las + My Drunken Haze (Fuzz, 31/5/2013)

Η cool παρέα των Allah Las προσγειώθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα έχοντας στις βαλίτσες της ένα από τα πιο όμορφα δισκάκια της δεκαετίας, το sef-titled debut του 2012. Ήμουν από πολύ νωρίς ψημένος με αυτήν την μπάντα, από τα singles και τα EP τους παρακολουθούσα, και πήγα στο Fuzz πανέτοιμος για ένα psych garage πάρτυ. Το οποίο οι L.A. mates μου το έδωσαν, άπλετα και γενναιόδωρα. Το support act ήταν το κερασάκι στην τούρτα, οι "δικοί μας" My Drunken Haze, πριν καν κυκλοφορήσουν το μοναδικό ως σήμερα LP τους, ήταν υπέροχοι. Ακολούθησε BSMNT After Party παρουσία και των δύο συγκροτημάτων, epic night...


 

7. Φοίβος Δεληβοριάς - Καλοριφέρ (PassPort, 19/1/2013)

 

Το Δεληβοριά τον είδα μέσα στη δεκαετία περίπου... 100 φορές και τον έχω δει στη ζωή μου άλλες τόσες. Δεν έχω περάσει και ποτέ άσχημα, πάντα ο Φοίβος έχει κάτι καινούριο να μου δώσει και κάτι καινούριο να μου πει. Εκείνη, όμως, τη νύχτα, στην πρεμιέρα της παράστασης "Καλοριφέρ" στο PassPort ακούστηκαν... σημεία και τέρατα σαν αυτήν την εκδοχή της "Μπόσα Νόβα του Ησαϊα", που μπορείς να ακούσεις στο παραπάνω trailer/video. Ήταν η πρώτη φορά που κατέβαιναν στο γήπεδο του Δεληβοριά το Πράγμα, ο Ντούβας και ο Παντέλης, στο μπάσο ήταν ο Σταμάτης Σταματάκης, αργότερα τον αντικατέστησε ο Yoel Soto. 


* Την επόμενη της πρεμιέρας ο Φοίβος κατέβηκε Υπόγειο για μια ραδιοφωνική συνέντευξη στην εκπομπή μας "Music From The Basement". Μπορείς να την ακούσεις εδώ.


 

8. Electric Litany (Gagarin, 25/10/2019)

"Οι Electric Litany εμφανίστηκαν στο Gagarin 100% έτοιμοι, σε top χημεία και σε top φόρμα που λένε, παικτικά αψεγάδιαστοι και απολαυστικοί. Ο Μιάρης περιτριγυρισμένος από το πιάνο του, τα σίνθια του, το σαντούρι του και τις κιθάρες του, ήταν ο "βασιλιάς" των ήχων. Οι ερμηνείες του ήταν καθηλωτικές και συγκλονιστικές και τα πολιτικά του σχόλια στοχευμένα και φαρμακερά, ανθρώπινα και άμεσα. Ο Benjamin Prince στα πλήκτρα απέπνεε τον αέρα της ήρεμης (υπερ)δύναμης, ενώ στο section του ρυθμού ο Simic (ντραμς) και ο Παύλος Μαυροματάκης (μπάσο) ήταν αριστοτεχνικά δεμένοι, κρατώντας τον ρυθμό και το τέμπο μιας πραγματικά ασύλληπτης συναυλιακής βραδιάς. 

Έφυγα από τη συναυλία υπερπλήρης, βαθιά συγκινημένος και σχεδόν αποσβολωμένος, έχοντας μέσα μου μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Γιατί 'η ψυχή θυμάται τα πάντα'..."


read full review (ομαδικό x 2) εδώ.


 

9. The Last Shadow Puppets (Terra Vibe - Rockwave Festival, 5/6/2016)

photo by Karolina Tsirogianni
 

"Επικό και αξέχαστο live, στο οποίο βοήθησε πολύ και η ορχήστρα εγχόρδων που η μπάντα είχε φέρει μαζί της, κάτι που δεν περίμενα γιατί πολλά group κάνουν εκπτώσεις και περικοπές όταν επισκέπτονται τη χώρα μας. Ο Turner είχε γενικά πρωταγωνιστικό ρόλο, με τον Kane να τον συνοδεύει και να τον συμπληρώνει...bromantically."


Δημήτρης Νικολίτσης/read full review εδώ.


 

10. Alt-J (Terra Vibe - Rockwave Festival, 6/7/2018)

photo by Cristina Alossi
 

Καλοί ήταν οι Monkeys, αλλά όχι τόσο για να μπουν στη λίστα μου. Την παράσταση (και την καρδιά μου) εκείνο το βράδυ έκλεψαν οι Alt-J.

"Οι alt-J εμφανίζονται ανάμεσα σε στήλες φωτός, ανάμεσα σε χρωματιστές κολώνες, και είναι από το πρώτο δευτερόλεπτο αφοπλιστικοί και επαληθεύουν ακαριαία όσα όλα αυτά τα 6 χρόνια (από το ντεμπούτο τους "An Awesome Wave" του 2012) σκεφτόμουν γι'αυτούς: Πως είναι μια ατέλειωτα πρωτότυπη και ξεχωριστή μπάντα που δεν μοιάζει με κανέναν, πως ακολουθούν το δικό τους "δύσκολο" μουσικό δρόμο, αδιαφορώντας για όλα τα... δεινά της pop - την αποδοχή, το χρήμα, το "να κερδίσω fans κι ας δεν είμαι ο εαυτός μου - να γίνω ευρέως αποδεκτός, ακόμα κι αν χρειαστεί να πουλήσω την ψυχή μου στο διάβολο". Η οποία συγκεκριμένη επιλογή φυσικά έχει το τίμημά της, είδα τόσους πολλούς γύρω μου να αδιαφορούν για την παρουσία τους στη σκηνή, άκουσα κάποιους να παρακαλάνε να τελειώσει το set τους, είδα τύπους και τύπισσες να τους γυρνάνε την πλάτη. Respect. Δεν (έχω κανένα δικαίωμα να) περιμένω από κανέναν να νιώσει τη μουσική όπως εγώ, ούτε να τη βρίσκει με τον τρόπο που τη βρίσκω εγώ. Έρχεται το "In Cold Blood" και χάνω κάθε επαφή με τα προαναφερθέντα, δεν βλέπω τίποτα μπροστά μου παρά μόνο νότες, μελωδίες και φωνές. Α! βλέπω και την ταλαιπωρημένη (πέρασε πολλά τα Χειμώνα, σήκωσε πάνω της μια ανείπωτη απώλεια), αλλά πάντα σε φόρμα, λικνιζόμενη πλάτη του αδερφού μου... Ο Αγγελάκος (ο Στάθης) είναι πίσω δεξιά μου και θέλω να τον σηκώσω ως τον ουρανό μήπως καταλάβει πόσο τον αγαπάω, αυτόν και το τραγούδι, αλλά δεν μπορώ, είναι δυο μέτρα άνθρωπος, πιο ψηλός κι απ'τον Nick Cave, όπως είχαμε καταλήξει πριν λίγο... Νυχτώνει και τα bars of lights πάνω στη σκηνή μοιάζουν ακόμα πιο εντυπωσιακά, με τραβούν μέσα στο σωλήνα τους ακόμα πιο βαθιά, έρχεται το "Fitzpleasure", το "Left Hand Free" και το πολυαναμενόμενο "Breezeblocks". Ύστερα το experimental τρίο από το Leeds αποχωρεί κι εγώ νιώθω υπερπλήρης και υπερσυγκινημένος. Έπος!"


read full (ομαδικό x6) review εδώ.


 

11. Sigur Ros + The Black Angels (Πλατεία Νερού - Release Festival, 13/6/2016)

Κυριολεκτική και ψυχική καταιγίδα. 

"Δεν έφτανε στους Sigur Ros ο άψογος ήχος, τα πανέμορφα παιχνίδια των οπτικών εφέ, τα 3 μόλις άτομα στη σκηνή που ακούγονταν σαν… 13. Δεν έφτανε η φανταστική ατμόσφαιρα, οι συγκινητικές και ταξιδιάρικες μελωδίες τους. Ήρθε και αυτή η βροχή, τόση ώστε να αναστατώσει (είναι η αλήθεια) αρκετό κόσμο, αλλά να μην πτοήσει σχεδόν κανέναν από το να κάτσει και να απολαύσει αυτή την υπέροχα μαγευτική εμφάνιση. Το σκηνικό είχε ξεφύγει τελείως, οι Ισλανδοί ήταν σα να την είχαν φέρει από τη χώρα τους για να συνοδεύσει την εμφάνιση τους, επιδοκιμασίες χαράς ακούγονταν από χιλιάδες άτομα κάθε φορά που μια αστραπή εμφανιζόταν στον ουρανό(!!) και όλα αυτά συντέλεσαν ώστε να μπορώ να πω με ασφάλεια, ότι βρέθηκα σε μία από τις πιο μαγευτικές συναυλίες που έχω παρακολουθήσει ποτέ…"


Πέτρος Μιχόπουλος/read full review εδώ.


 

12. The Bonnie Nettles (Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, 13/5/2017)

Έχω γράψει πολλα reviews στο Υπόγειο από τα συναυλιακά όργια τούτων των Αθηναίων διαβόλων. Τους θεωρώ από τα καλύτερα εγχώρια live acts των τελευταίων χρόνων κι έχω ζήσει μεγάλες live νύχτες μαζί τους. Η κορυφαία ήταν το βράδυ της 13ης Μαϊου του 2017 στο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, για το οποίο μόλις διαπίστωσα πως δεν είχα γράψει τίποτα τότε. Μάλλον μου πήρε πολλές μέρες να συνέλθω από εκείνο το Madchester-ψυχεδελο-jam μεγαλούργημα που με πήρε και με σήκωσε ως τα ψηλά ταβάνια του θεάτρου... 


 

13. Fontaines D.C. + The Man & His Failures (Death Disco, 13/12/2018)

photo by Manos Karakatsanis
 

"Άμεσα και ακαριαία μπορούσες να νιώσεις την post punk υπερενέργεια των πέντε εξ Ιρλανδίας μειράκιων να εξαπλώνεται σαν εύφλεκτο φονικό υλικό απ'άκρη σ'άκρη στο venue, από τα γεμάτα γόπες πατώματα, ως τις γεμάτες κόσμο σκάλες και ως τα σκοτεινά ταβάνια που σκέπαζαν τα κεφάλια μας στον εξώστη. Μπόρεσα να αναγνωρίσω "Chequeless Reckless",  τα υπόλοιπα που μας έδωσαν στο πρώτο μισάωρο της εμφάνισής τους ήταν κομμάτια καινούρια, που προφανώς θα βρούμε στο πολυαναμενόμενο debut της μπάντας (αναμένεται στις αρχές του νέου έτους). Εντόπισα ένα κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που στέκονταν στα κάγκελα του εξώστη, ένα μικρό ισοσκελές τριγωνάκι, από το οποίο μπορούσα πια να βλέπω ένα κομμάτι από τη σκηνή. Το μικρό αυτό ηρωικό κομματάκι φανέρωνε μέσα του τον frontman της μπάντας Grian Chatten κι έτσι βάλθηκα να παρατηρώ την παρουσία του, χωρίς πολλά πολλά έγινα δέσμιος του στερεοτυπικού και ακατάπαυστου νευρώδους χορού του. Η φωνή του -αν και πάνω στον εξώστη έχανε μέρος της δύναμής της- έφτυνε νιότη και μια υπέροχη μετεφηβική καλώς εννοούμενη υπεροψία. Σε κάποια στιγμή, για κάποιο λόγο, ένα ζευγάρι αποφάσισε να αποχωρήσει από το κάγκελο. Επωφελήθηκα την ευτυχή συγκυρία και σε χρόνο dt καπάρωσα το πρώτο-τραπέζι-πίστα spot τους. Είχα πια τη σκηνή στο πιάτο μου και μπορούσα να δω και τα υπόλοιπα τέσσερα lads. Οι δύο κιθαρίστες, Carlos O'Connel και Conor Curley, διήγαγαν σε έκσταση, ενώ ο μπασίστας Conor Deegan και ο ντράμερ Tom Coll συνέθεταν ένα κολασμένο καλοκουρδισμένο ρυθμικό δίδυμο. Προς το τέλος του live, οι Fontaines μας φύλαξαν τα πιο φαρμακερά τους τραγούδια: "Hurricane Laughter", "Boys In The Better Land" και το τελευταίο τους single "Too Real". Ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί εντελώς και ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη είχε βάλει το τρίτο γκολ στη Μίλαν :) ..."


read full (ομαδικό x 2) review εδώ.


 

14. The Boy (Six Dogs, 22/3/2018)

"Στις 10 ο Boy ανέβηκε στη σκηνή. Μας καλησπέρισε χαμηλόφωνα, τέντωσε τα χέρια και τους ώμους του, έτριψε το σβέρκο του, ζούμπηξε μια-δυο φορές τα μάγουλά του, σκούπισε τα γυαλιά του στην μπλούζα του, πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε. Με τα πλήκτρα του και ένα bass drum και ένα hi-hat στα δεξιά του. Και φυσικά με τη φωνή του και τις χιλιάδες λέξεις του. [...] Η πρώτη φορά που είδα live τον Αλέξανδρο Βούλγαρη ήταν καλύτερη απ΄ό,τι φανταζόμουν, παρόλο που δεν είπε το "Κοστουμάκι", το "Πολύδροσο" και τους "Αισθηματίες" ("δεν το ξέρω αυτό το τραγούδι"). Ο Boy μου απέδειξε με έναν ακόμα τρόπο πως είναι μια κατηγορία μόνος του - κάνει κάτι ξεχωριστό και εντελώς δικό του, το οποίο φυσικά μπορεί να σου αρέσει, μπορεί και όχι. Εμένα μ'αρέσει. Μου απέδειξε ακόμα πως δεν έχει ταβάνι, ούτε στεγανά και όρια στις μουσικές του, οι ιδέες του και οι δυνατότητές του χάνονται στο χάος της δεκαετίας που φεύγει, την οποία ο Boy έχει καλλιτεχνικά σημαδέψει όσο λίγοι."


read full review εδώ.


 

15. The Budos Band (Gagarin, 19/7/2016)

"Στις δυο ώρες που είχαμε την τιμή να τους ακούσουμε, μάθαμε πως γίνεται οι garage κιθάρες να ακούγονται άνετα μαζί με τις τρομπέτες και τα σαξόφωνα της Αφρικής, πως τα latin bongos μπορούν να κολλούν πανέμορφα με την 60's farfisa.

Οι Budos Band, είναι 8 αληθινά ταλαντούχοι μουσικοί. Ο ενθουσιασμός των μελών της μπάντας, δεν φτάνει για να δημιουργηθεί αυτή η εκστατική ατμόσφαιρα, χρειάζεται και το χάρισμα. Οι Αμερικανοί είναι προικισμένοι να μετατρέπουν τις φαινομενικά φολκλόρ μουσικές από τις οποίες εμπνέονται, σε ένα punk μείγμα metal-funk χασίματος. Το συγκρότημα αποχώρησε δίνοντας τα χέρια σαν σε φίλους, στον κόσμο που έσπρωχνε για να τους πλησιάσει όσο γίνεται, ενώ η βραδιά έκλεισε με μια απρόσμενη ανακοίνωση από τον ντράμερ. Αφιέρωσαν την εμφάνιση τους στον Νίκο Τριανταφυλλίδη, που μας άφησε σχεδόν ένα μήνα πριν. Δικαίως, χάρη σε εκείνον απολαύσαμε ακόμη μια τόσο διαφορετικά όμορφη συναυλία."


Μιχάλης Αποστόλου/read full review εδώ.



Στον Πάγκο

King Gizzard And The Lizard Wizard (Gagarin, 16/3/2017) 
Εκρηκτικό πρώτο μέρος και αν δεν είχαν κάνει μια... κοιλιά στο τελευταίο μισάωρο, μάλλον θα ήταν πολύ ψηλά στη λίστα.

read full review here.
 

Savages (Πειραιώς - Plissken, 5/6/2015)
Η περίπτωση Jehnny Beth ... Θυμάμαι τον εαυτό μου να ουρλιάζει με απόγνωση στους φίλους μου "Τι κάνει η κοπέλα ρε μαλάκες; Τι κάνει ρε; Μας δουλεύεις; Τι κάνεις ρεεεε;". Παρόλα αυτά η δαιμονισμένη Γαλλίδα δεν ήταν αρκετή για να βάλει το live των Savages στη 15αδα, αλλά δίχως αμφιβολία η συγκεκριμένη εμφάνιση είναι μια χρυσή αλλαγή.

read full review here.
 


Οι Απογοητεύσεις

The Black Keys (Terra Vibe - Rockwave Festival, 30/5/2015)
Αβάδιστα, αβίαστα και άνετα στην κορυφή της λίστας. Κι ούτε καν ένα encore για τα προσχήματα...

read full review here.


P.J. Harvey (Πλατεία Νερού - Release Festival, 7/6/2016)
Ψυχωμένη και τίμια, και με μια μπάντα-dream team να την πλαισιώνει, η Polly προσπάθησε, αλλά η βραδιά έπεσε θύμα ένος πολύ μέτριου, αφορμή του tour, τελευταίου δίσκου, του "The Hope Six Demolition Project". To δυνατό φινάλε δεν μπόρεσε να σώσει την παρτίδα.

read full review here.


 

Οι Απουσίες

Pulp (Terra Vibe - Rockwave Festival, 20/8/2011)
Mουτζώστε με ελεύθερα. Περίοδος διακοπών, σε άδεια, 6-7 χιλιόμετρα από το σπίτι μου... Εντάξει, είχα ένα γιόκα 2 1/2 ετών και μια κορούλα 9 μηνών, αλλά και πάλι μπορούσα.


The Cure (Πλατεία Νερού - Ejekt Festival, 17/7/2019)
Ένα μήνα πριν είχα πάει New Order και ξενέρωσα τη ζωή μου, οπότε μου τη βίδωσε και λέω δεν πάω πουθενά αλλού φέτος - τέρμα. Το κράτησα μανιάτικο, κι έτσι έχασα μία από τις καλύτερες συναυλίες της δεκαετίας, κατά τη γενική ομολογία όλων μου των φίλων και γνωστών, αλλά και κατά γενική ετυμηγορία του facebook και των μουσικοκριτικών. 

 


 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
50 Αγαπημένα Διεθνή Tracks
των 10s (+20 εγχώρια)
by Tasos Zannis
(19/10/2020)
ypogeio.gr
40 Αγαπημένα Άλμπουμ των 10s
(20 διεθνή + 20 εγχώρια)
by Tasos Zannis
(15/09/2020)
ypogeio.gr
Top 11 (19)
Interpol
[Ομαδικό x 2]
(26/09/2018)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Οκτώβριος 2019
(03/11/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ